อุจฉุเปตวัตถุ

อุจฉุเปตวัตถุ เป็นเรื่องราวของเปรตตนหนึ่งที่เสวยวิบากกรรมในไร่อ้อยใหญ่อันเป็นผลบุญที่ตนเคยทำไว้ แต่กลับไม่สามารถกินอ้อยนั้นได้ เมื่อพยายามจะกินก็จะถูกอ้อยตีจนสลบ ล้มกลิ้งเกลือกและถูกความหิวโหยเบียดเบียนอย่างทรมาน จนกระทั่งได้พบกับ พระมหาโมคคัลลานเถระ และได้ทูลถามถึงสาเหตุแห่งกรรมนั้น

พระมหาโมคคัลลานเถระได้เมตตาแสดงธรรมและบอกเหตุอดีตชาติว่า เมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์ เปรตตนนี้ได้เดินกินอ้อยอยู่ มีอุบาสกและเด็กน้อยเดินตามหลังมาเพื่อขออ้อย แม้เด็กจะร้องไห้ด้วยความอยากกินและถูกวิงวอนขอ แต่ด้วยความตระหนี่และความโกรธขัดเคือง เขาจึงไม่ยอมพูดด้วย และได้ขว้างลำอ้อยไปข้างหลังให้ด้วยความไม่เอื้อเฟื้อ ผลแห่งความตระหนี่และความขัดเคืองนั้นทำให้เขามาเกิดเป็นเปรตที่เฝ้าไร่อ้อยแต่ไม่สามารถกินได้ตามใจชอบ พระเถระจึงแนะนำให้เขาไปถือเอาอ้อยจากทางด้านหลังตามวิบากกรรมที่เคยกระทำไว้ เมื่อเปรตทำตามจึงสามารถกินอ้อยจนอิ่มหนำและมีความสุขขึ้น

ภายหลัง เปรตตนนั้นได้นำมัดอ้อยไปถวายแด่ พระผู้มีพระภาคเจ้า และพระสงฆ์ ณ พระเวฬุวันมหาวิหาร เมื่อสิ้นชีพจากภูมินเปรตแล้วก็ได้ไปเกิดในเทวโลกชั้นดาวดึงส์ เรื่องราวดังกล่าวได้ปรากฏแก่ชาวมนุษย์ ซึ่งเมื่อได้ฟังพระพุทธองค์ทรงแสดงธรรม จึงทำให้เกิดความเข้าใจในเรื่องกฎแห่งกรรมและพากันเว้นขาดจากความตระหนี่

• หมวดหมู่: ขุททกนิกาย - เปรตวัตถุ
• ตัวละครสำคัญ: พระมหาโมคคัลลานเถระ, อุจฉุเปรต, อุบาสกและเด็กน้อย
• คำสอนหลัก: ผลแห่งความตระหนี่และความโกรธนำไปสู่ความยากลำบากในทุคติภูมิ ส่วนการละทิ้งความตระหนี่และการทำทานนำมาซึ่งความสุขและความเจริญ