ทิทธสูตร

ทิทธสูตร (สังยุตตนิกาย SN 17.7) เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงถึงอันตรายของลาภสักการะและความสรรเสริญสำหรับภิกษุผู้ยังไม่บรรลุจุดมุ่งหมายสูงสุดในการปฏิบัติธรรม

ในพระสูตรนี้ พระพุทธองค์ตรัสเปรียบเปรยลาภสักการะและความสรรเสริญว่าเป็นเหมือนลูกศรอาบยาพิษที่แทงทะลุบุคคลผู้ยังเป็นเสขะ (ผู้กำลังศึกษา ยังไม่บรรลุอรหัตผล) ซึ่งยังไม่บรรลุความปรารถนาอันสูงสุดแห่งใจของตน หมายความว่า การที่ได้มาซึ่งลาภสักการะ ชื่อเสียง และความเป็นที่นิยมชมชอบนั้น เป็นสิ่งที่ร้ายแรง เปรียบดังลูกศรอาบยาพิษที่สามารถทำลายการปฏิบัติของผู้ที่ยังไม่บรรลุธรรมได้

พระองค์ทรงชี้ให้เห็นว่า ลาภสักการะและความสรรเสริญนั้นเป็นสิ่งทารุณ เผ็ดร้อน และหยาบคาย เป็นอุปสรรคต่อการบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะ (เครื่องผูกรัด) ซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า ดังนั้น พระพุทธองค์จึงทรงกำชับให้ภิกษุทั้งหลายพึงศึกษาว่า "เราทั้งหลายจักละลาภสักการะและความสรรเสริญที่เกิดขึ้นแล้ว และลาภสักการะและความสรรเสริญที่เกิดขึ้นแล้ว จักไม่ครอบงำจิตของเราทั้งหลายตั้งอยู่"

สาระสำคัญของทิทธสูตรจึงเป็นการเตือนให้พระภิกษุและผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายพึงระมัดระวัง ไม่ติดข้องยินดีในลาภสักการะ ชื่อเสียง และคำสรรเสริญเยินยอ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นเสมือนยาพิษที่บั่นทอนกำลังใจในการปฏิบัติธรรม และเป็นเครื่องกีดขวางไม่ให้บรรลุถึงความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของการประพฤติพรหมจรรย์.