สิคาลสูตร

สิคาลสูตร (Sigala Sutta) ในสังยุตตนิกาย พระไตรปิฎกเล่มที่ ๑๖ (SN 17.8) ไม่ใช่สูตรเดียวกันกับสิคาลสูตรที่รู้จักกันดีในทีฆนิกาย (DN 31) แต่เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรมเกี่ยวกับโทษของลาภสักการะและความสรรเสริญ

พระสูตรนี้กล่าวถึงพระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่พระเชตวัน เมืองสาวัตถี ได้ตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายว่า ลาภสักการะและชื่อเสียงนั้นเป็นสิ่งทารุณ เผ็ดร้อน หยาบคาย และเป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อการบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะ (ความผูกพัน) ซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งไปกว่า

พระองค์ทรงยกอุทาหรณ์เปรียบเทียบกับสุนัขจิ้งจอกแก่ตัวหนึ่งที่เป็นโรคเรื้อน สุนัขจิ้งจอกนั้นไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ทั้งบนบก ใต้ต้นไม้ หรือในที่แจ้ง ก็ล้วนไม่สบาย เป็นทุกข์ทรมานอยู่เสมอ ไม่สามารถเดิน ยืน นั่ง หรือนอนได้อย่างผาสุก

ฉันใดก็ฉันนั้น ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ เมื่อถูกลาภสักการะและความสรรเสริญครอบงำและย่ำยีจิตใจแล้ว ก็ย่อมไม่สบายใจ ไม่ว่าจะอยู่ในเรือนว่าง ใต้ต้นไม้ หรือในที่แจ้ง แม้จะเดิน ยืน นั่ง หรือนอน ณ ที่ใด ก็รู้สึกเป็นทุกข์ทรมานในที่นั้นๆ พระผู้มีพระภาคจึงทรงย้ำเตือนภิกษุทั้งหลายให้พึงศึกษาและระลึกถึงโทษของลาภสักการะและชื่อเสียงเหล่านี้ ซึ่งเป็นอันตรายต่อการปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริง