มิตตวินทชาดก

มิตตวินทกชาดก เป็นชาดกที่แสดงถึงกฎแห่งกรรมและการได้รับผลกรรมอย่างสาสมของผู้ที่ประพฤติผิดศีลธรรมและเป็นคนว่ายากสอนง่าย โดยมีเนื้อหาสำคัญที่สะท้อนถึงการเวียนว่ายตายเกิดและการรับวิบากกรรมในอบายภูมิ ดังนี้

พระบรมศาสดาได้ตรัสพระธรรมเทศนานี้ ณ พระเชตวันมหาวิหาร เพื่อทรงปรารภภิกษุผู้ว่ายากรูปหนึ่ง เรื่องราวเกิดขึ้นในสมัยของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อ มิตตวินทุกะ ผู้มีบาปกรรมหนา ได้รับวิบากกรรมต้องทูนจักรกรด (จักรหินที่หมุนผันอยู่บนศีรษะ) เสวยทุกข์ใหญ่อยู่ในนรก โดยในกาลนั้น พระโพธิสัตว์ซึ่งเสวยพระชาติเป็นท้าวเทวราช ได้กล่าวคาถาเตือนสติว่า มิตตวินทุกะได้ผ่านปราสาทต่างๆ มาแล้ว เช่น ปราสาทแก้วผลึก ปราสาทเงิน และปราสาทแก้วมณี จนกระทั่งมาต้องจักรกรดหินนี้ และจะต้องทูนจักรกรดนี้อยู่เช่นนั้นจนกว่าบาปกรรมจะสิ้นสุดลง

จากเรื่องราวดังกล่าว พระศาสดาได้ทรงประชุมชาดกและชี้ให้เห็นว่า บุคคลในยุคต่างๆ ล้วนเกี่ยวเนื่องกัน โดยมีรายละเอียดดังนี้

• มิตตวินทุกะ ในครั้งนั้น ได้มาเกิดเป็น ภิกษุผู้ว่ายาก ในกาลปัจจุบัน
• ท้าวเทวราช ผู้กล่าวเตือนสติ ได้มาเกิดเป็น พระตถาคต (พระพุทธเจ้า) ในกาลปัจจุบัน

คำสอนหลักจากพระสูตรนี้: ชาดกนี้สอนให้พุทธศาสนิกชนตระหนักถึงโทษของการเป็นคนว่ายาก ไม่เชื่อฟังคำตักเตือน และการทำบาปอกุศล ซึ่งจะต้องได้รับวิบากกรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตราบจนกว่าบาปกรรมนั้นจะหมดสิ้นไป นอกจากนี้ยังเป็นการเตือนให้ละเว้นความชั่ว ประพฤติปฏิบัติตนอยู่ในความดี และเป็นผู้ว่าง่ายสอนง่ายเพื่อความเจริญก้าวหน้าในชีวิต