สุจริตสูตร

สุจริตสูตร (สังยุตตนิกาย SN 32.2) เป็นพระสูตรที่ว่าด้วยเหตุแห่งการเข้าถึงความเป็นสหายของหมู่เทพวลาหก ซึ่งอยู่ในพระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ในพระสูตรนี้ได้กล่าวถึงการสนทนาระหว่างพระผู้มีพระภาคกับภิกษุรูปหนึ่ง ณ กรุงสาวัตถี.

ภิกษุรูปนั้นได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคว่า อะไรเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้ หลังจากตายแล้วย่อมเข้าถึงความเป็นผู้ร่วมกับเทพทั้งหลายผู้นับเนื่องในหมู่เทพพวกวลาหก พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า ดูกรภิกษุ บุคคลบางคนในโลกนี้ประพฤติสุจริตทางกาย วาจา และใจ เขาย่อมได้ยินได้ฟังมาว่า เทพทั้งหลายผู้นับเนื่องในหมู่เทพพวกวลาหกนั้นมีอายุยืน มีผิวพรรณงาม มีความสุขมาก เขาจึงเกิดความปรารถนาว่า "โอหนอ ขอให้เราเมื่อตายไปแล้ว พึงเข้าถึงความเป็นผู้อยู่ร่วมกับเทพทั้งหลายผู้นับเนื่องในหมู่เทพพวกวลาหกเถิด"

เมื่อมีความปรารถนาดังนั้นแล้ว บุคคลนั้นย่อมกระทำการให้ทานต่างๆ เช่น ให้ข้าว น้ำ ผ้า ยาน ดอกไม้ ของหอม เครื่องลูบไล้ ที่นอน ที่พัก และเครื่องประทีป ด้วยผลแห่งการประพฤติสุจริตและความปรารถนานั้น เมื่อเขาสิ้นชีวิตลง กายแตกทำลายลง เขาย่อมเข้าถึงความเป็นผู้อยู่ร่วมกับเทพทั้งหลายผู้นับเนื่องในหมู่เทพพวกวลาหก พระผู้มีพระภาคตรัสย้ำว่า นี่แหละเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้ เมื่อตายไปแล้ว ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายของพวกเทวดาซึ่งนับเนื่องในหมู่เทพพวกวลาหก. สุจริตสูตรจึงเน้นย้ำถึงความสำคัญของการประพฤติดีทางกาย วาจา และใจ ควบคู่ไปกับเจตนาอันเป็นกุศลในการสร้างภพภูมิที่ดีในสัมปรายภพ.