มูลคันธทาตาสูตร

มูลคันธทาตาสูตร (สังยุตตนิกาย SN 31.3) เป็นพระสูตรที่ว่าด้วยเหตุและปัจจัยที่ทำให้บุคคลไปเกิดเป็นสหายของเทพที่สถิตอยู่ตามต้นไม้มีกลิ่นหอมที่ราก เรื่องนี้เกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี เมื่อพระภิกษุรูปหนึ่งเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าและทูลถามถึงสาเหตุที่ทำให้บางคนเมื่อตายไปแล้ว ได้ไปเกิดร่วมกับเหล่าเทพที่อาศัยอยู่ตามรากไม้หอมเหล่านั้น.

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงอธิบายว่า ภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ประพฤติสุจริตทางกาย วาจา และใจ. เขาได้ยินมาว่า “เทพทั้งหลายผู้สถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่รากมีอายุยืน มีผิวพรรณงดงาม และมีความสุขมาก” ด้วยความปรารถนานี้ เขาจึงคิดว่า “ไฉนหนอ เมื่อเราตายไปแล้ว ขอให้เราได้ไปเกิดร่วมกับเทพเหล่านั้นเถิด” นอกจากนี้ บุคคลผู้นั้นยังเป็นผู้ให้ทานด้วยการถวายต้นไม้ที่มีกลิ่นหอมที่ราก (หรือสิ่งของอื่น ๆ เช่น ข้าว น้ำ ผ้า ยานพาหนะ ดอกไม้ ของหอม เครื่องลูบไล้ ที่นอน ที่พัก หรือเครื่องประทีป)

ด้วยเหตุปัจจัยเหล่านี้ เมื่อบุคคลนั้นตายไปแล้ว จึงได้ไปบังเกิดร่วมกับเทพทั้งหลายผู้สถิตอยู่ที่ต้นไม้มีกลิ่นที่ราก. พระสูตรนี้จึงชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการทำบุญด้วยกาย วาจา ใจ ประกอบกับการตั้งความปรารถนา และการถวายทานที่ตรงกับวัตถุที่ปรารถนา ซึ่งเป็นเหตุและปัจจัยให้ไปเกิดในภพภูมิที่ตนเองมุ่งหวัง.