อนุรุทธเถราปทาน

อนุรุทธเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบารมีในอดีตชาติของ พระอนุรุทธเถระ ผู้ได้รับยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็นผู้เลิศในทาง ทิพยจักษุ (ตาทิพย์) เนื้อหาหลักเล่าถึงการที่ท่านได้พบเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่า สุมเธพุทธเจ้า ขณะกำลังประทับบำเพ็ญเพียรอยู่ ณ โคนไม้ ท่านเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง จึงตัดสินใจถวาย ประทีปโคมไฟ เป็นพุทธบูชา โดยท่านได้จัดทำประทีปที่มีไส้ถึงหนึ่งพันไส้ จุดถวายติดต่อกันเป็นเวลาเจ็ดวัน

จากผลบุญแห่งการถวายประทีปในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลทั้งในภพภูมิของเทวดาและมนุษย์ ดังนี้

• ผลบุญในฐานะเทวดา: ท่านได้ไปบังเกิดในวิมานที่สวยงามและรุ่งเรือง มีรัศมีสว่างไสวไปไกลถึงหนึ่งร้อยโยชน์ ข่มรัศมีของเทวดาองค์อื่นได้ทั้งหมด และได้เสวยสุขในฐานะท้าวสักกะหรือเทวราชเป็นเวลาถึงสามสิบกัป
• ผลบุญในฐานะมนุษย์: ท่านได้เสวยสุขในฐานะพระเจ้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถึงยี่สิบแปดครั้ง
• ผลบุญด้านสติปัญญาและอภิญญา: การถวายประทีปเป็นเหตุให้ท่านมีตาทิพย์ที่ทรงพลัง สามารถมองเห็นได้ไกลทั่วทิศตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน จนกระทั่งในชาตินี้ ท่านสามารถบรรลุ ทิพยจักษุญาณ มองเห็นโลกธาตุได้ถึงหนึ่งพันโลก

บทสรุปของพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงอานุภาพของการทำบุญด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อพระพุทธเจ้า ซึ่งนำไปสู่การบรรลุธรรมขั้นสูง คือ ปฏิสัมภิทา 4 วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ทำให้ท่านเป็นผู้ที่ปฏิบัติหน้าที่ในพระศาสนาของพระพุทธเจ้าได้อย่างสมบูรณ์และเด็ดขาด