อสนโพธิยเถราปทาน

อสนโพธิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในพระไตรปิฎกที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการจากการบำเพ็ญบุญร่วมกับพระพุทธเจ้าในอดีต ท่านได้เล่าถึงการที่ท่านได้พบกับ พระติสสพุทธเจ้า ในขณะที่ท่านมีอายุเพียง 7 ขวบ ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านจึงได้นำต้นอสนะ (ต้นพะยูง) มาปลูกเพื่อเป็นพุทธบูชา และดูแลรักษาต้นไม้นั้นด้วยความเคารพเป็นเวลาถึง 5 ปี

เมื่อพระติสสพุทธเจ้าทรงทอดพระเนตรเห็นต้นไม้นั้นผลิดอกออกผลอย่างงดงาม จึงได้ทรงพยากรณ์ถึงผลบุญที่พระเถระจะได้รับในอนาคต โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้:

• ผลบุญในทางโลก: ท่านจะได้เสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ชั้นต่างๆ เป็นเวลา 30 กัป และจะได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้สมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการถึง 64 ครั้ง
• ผลบุญในทางธรรม: การที่ท่านได้ปลูกต้นโพธิ์หรือต้นไม้มงคลบูชาพระพุทธเจ้าส่งผลให้ท่านไม่เคยตกไปในทุคติภูมิเลย
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้าย ท่านได้เกิดมาในสมัยพุทธกาล ได้บวชและบำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส มีความสงบระงับ และบรรลุปฏิสัมภิทา 4 ประการ

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึง อานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้า แม้เป็นการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่ทำด้วยจิตที่เลื่อมใสบริสุทธิ์ ผลบุญนั้นย่อมส่งผลให้ได้รับความสุขทั้งในภพภูมิของมนุษย์และสวรรค์ จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดคือการหลุดพ้นจากกิเลสและสังสารวัฏได้ในที่สุด โดยพระเถระได้ย้ำว่าตลอด 92 กัปที่ผ่านมา ตั้งแต่ท่านได้ปลูกต้นไม้นั้น ท่านไม่เคยรู้จักทุคติภูมิเลย นี่คือผลานิสงส์ของการปลูกและดูแลต้นโพธิ์ถวายเป็นพุทธบูชา