สกจิตตนิยเถราปทาน

สกจินตนิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติและผลบุญของพระสกจินตนิยเถระ ผู้ซึ่งบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ โดยท่านได้ย้อนระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติที่ได้ทำบุญกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจนส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลทั้งในภพภูมิสวรรค์และมนุษย์

ใจความสำคัญของเรื่องเริ่มต้นขึ้นเมื่อพระเถระได้พบเห็นป่าอันสงบเงียบปราศจากเสียงอึกทึก ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหล่าฤาษีมักมาพำนัก ท่านเกิดความเลื่อมใสจึงได้ก่อกองทรายขึ้นเป็นรูปเจดีย์ แล้วนำดอกไม้นานาชนิดมาบูชา โดยในขณะที่กระทำบุญนั้น ท่านได้น้อมจิตน้อมใจเสมือนว่าได้เข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ตรงพระพักตร์จริงๆ การกระทำด้วยจิตที่เลื่อมใสสูงสุดในครั้งนั้นกลายเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่เปลี่ยนชีวิตของท่านตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ผลบุญจากการบูชาด้วยดอกไม้ในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์ ดังนี้:

• ความบริบูรณ์ในวัฏสงสาร: ท่านได้รับสมบัติจักพรรดิ เป็นพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ถึง 80 กัป และเสวยสุขในเทวโลกโดยไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอด 91 กัปที่ผ่านมา
• ความสำเร็จในธรรม: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุถึงปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ซึ่งถือเป็นการบรรลุธรรมชั้นสูงสุดในพระพุทธศาสนา

สรุปคำสอนหลักจากพระสูตรนี้คือ พลังแห่งความเลื่อมใสและการมีจิตใจที่จดจ่อในบุญกุศล (เจตนาอันบริสุทธิ์) แม้จะเป็นการบูชาเพียงเล็กน้อยด้วยดอกไม้ แต่หากทำด้วยจิตที่ศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อพระพุทธองค์ ก็สามารถส่งผลให้ผู้ทำบรรลุถึงความสุขทั้งทางโลกคือสมบัติจักรพรรดิ และความสุขทางธรรมคือการหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงได้สำเร็จ