ปัจจาคมนิยเถราปทาน

ปัจจาคมนิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่พระเถระนามว่า ปัจจาคมนิยเถระ ได้กล่าวถึงบุพกรรมและผลบุญที่ทำให้ท่านได้บรรลุธรรมในชาติปัจจุบัน โดยย้อนอดีตชาติไปในสมัยของ พระวิปัสสีพุทธเจ้า ท่านได้เกิดเป็น นกจักรพาก อาศัยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสินธุ มีความประพฤติสำรวมและดำรงชีวิตด้วยการกินสาหร่ายเป็นอาหาร วันหนึ่งท่านได้พบเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จดำเนินมาทางอากาศ ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ท่านจึงคาบกิ่งไม้ที่มีดอกไม้ติดอยู่ถวายแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า การถวายทานอันเป็นมหากุศลในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดกาลนาน

ผลบุญที่ท่านได้สั่งสมไว้ในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์ ดังนี้:

• ไม่ไปสู่ทุคติ: ด้วยอำนาจแห่งจิตที่เลื่อมใสในพระตถาคตอย่างมั่นคง ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลยตลอด 91 กัปที่ผ่านมา
• ความสมบูรณ์ในกัป: ในช่วงระยะเวลา 17 กัป ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงมหิทธานุภาพ มีนามว่า สุจารุทัสสนะ
• การบรรลุธรรม: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนาและสำเร็จเป็นพระอรหันต์ ผู้บรรลุปฏิสัมภิทา 4 ประการ และได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนครบถ้วนบริบูรณ์

ใจความสำคัญและคำสอนหลัก ของพระสูตรนี้คือการชี้ให้เห็นถึง อานุภาพแห่งความเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า (พุทธบูชา) แม้จะเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน หากมีจิตศรัทธาที่บริสุทธิ์และมั่นคงย่อมเป็นเหตุให้ได้รับผลบุญมหาศาล ปิดกั้นทางไปสู่อบายภูมิ และเป็นปัจจัยส่งเสริมให้บรรลุถึงมรรคผลนิพพานได้ในที่สุด ซึ่งเป็นการยืนยันถึงความยิ่งใหญ่ของบุญกุศลที่ทำไว้กับเนื้อนาบุญอันประเสริฐอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้า