สุจินติตเถราปทาน

สุจินติตเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระสุจินติตเถระ ผู้ย้อนรำลึกถึงบุพกรรมที่ทำให้ท่านได้บรรลุธรรมในชาติปัจจุบัน โดยในอดีตชาติท่านเคยเกิดเป็นราชสีห์ผู้ดุร้าย อาศัยอยู่ตามหุบเขาและป่าลึก ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์เป็นอาหาร ในเวลานั้นพระอรรถทัสสีพุทธเจ้าทรงเล็งเห็นอุปนิสัยแห่งมรรคผลของราชสีห์ตนนี้ จึงเสด็จดำเนินไปยังภูเขาที่ราชสีห์อาศัยอยู่

เมื่อราชสีห์เห็นพระพุทธเจ้าเสด็จมาในขณะที่ตนกำลังจะบริโภคเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้ จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงนำเนื้อสัตว์ส่วนที่ดีที่สุดถวายแด่พระพุทธองค์ พระพุทธเจ้าทรงรับทานนั้นและทรงอนุโมทนา ซึ่งการถวายทานครั้งนั้นประกอบกับความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย ทำให้จิตใจของราชสีห์สงบลง ต่อมาเมื่อสิ้นอายุขัยในร่างราชสีห์ ท่านได้ไปอุบัติในสวรรค์และเสวยทิพยสมบัติเป็นเวลานาน

สรุปผลแห่งบุญบารมีที่ส่งผลต่อชีวิตในสังสารวัฏ:

• กุศลจากทาน: การถวายเนื้อสัตว์แก่พระพุทธเจ้าด้วยจิตศรัทธา เป็นเหตุให้ได้รับความสุขในเทวโลกตลอด 15 กัป
• ผลบุญส่งเสริม: ในกัปที่ 38 ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่า ทีฆายุ และในกัปที่ 60 ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่า วรุณะ
• การบรรลุธรรม: ด้วยอานิสงส์แห่งการถวายทานและการระลึกถึงพระพุทธเจ้า (พุทธานุสติ) ทำให้ในชาตินี้ท่านได้บรรลุปฏิสัมภิทาญาณ 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส

เนื้อหานี้เป็นเครื่องยืนยันถึงอานิสงส์ของการมีจิตเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า แม้จะอยู่ในสถานะของสัตว์เดรัจฉาน หากมีโอกาสได้ทำบุญกับผู้ควรแก่ทักขิณาที่ยิ่งใหญ่ กุศลนั้นย่อมเป็นพลวปัจจัยนำไปสู่สุคติและบรรลุถึงความเป็นผู้พ้นทุกข์ในที่สุด