ภิสทายกเถราปทาน

ภิสทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระภิสทายกเถระ ผู้ได้รับผลบุญจากการถวายรากบัวแด่พระเวสสภูสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในกาลนั้น ท่านได้พบพระองค์ขณะประทับอยู่ในป่า จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ได้นำรากบัวที่หามาได้ด้วยตนเองเข้าไปน้อมถวายพระพุทธเจ้าด้วยมือของตนเอง ซึ่งพระองค์ทรงรับไว้และทรงสัมผัสด้วยพระหัตถ์ การได้ถวายทานแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นบุรุษสูงสุดในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับความสุขอย่างยิ่งตลอดมา ไม่เคยพบเจอความทุกข์หรือทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาอันยาวนาน

ผลบุญจากการถวายรากบัวในอดีตชาติ ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:

• ความสุขที่เหนือกว่า: ท่านไม่รู้จักความทุกข์และไม่เคยตกต่ำในอบายภูมิเลยตลอด 31 กัปที่ผ่านมา
• ความเป็นใหญ่: ในช่วงกัปที่ 14 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจถึง 16 ครั้ง
• ความสำเร็จในปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 ประการ มีอาสวะกิเลสทั้งปวงสิ้นไปแล้ว

ใจความสำคัญและคำสอนหลักจากพระสูตรนี้คือ การเน้นย้ำถึงอานิสงส์ของการทำทานกับเนื้อนาบุญที่ยิ่งใหญ่ แม้จะเป็นเพียงการถวายสิ่งของเล็กน้อยอย่างรากบัว แต่หากถวายด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้าแด่พระพุทธเจ้า ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตลอดจนเป็นปัจจัยสำคัญที่เกื้อหนุนให้บรรลุถึงมรรคผลนิพพานในที่สุด การสั่งสมกุศลด้วยความศรัทธานี้จึงเป็นทางนำไปสู่การสิ้นสุดแห่งวัฏสงสารอย่างแท้จริง