สุมนเถราปทาน

สุมนเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระสุมนเถระ ซึ่งได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในสมัยที่ท่านยังเป็นมาลาการ (ช่างทำดอกไม้) ได้มีโอกาสพบกับพระสิขีพุทธเจ้า ผู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสและเป็นผู้ควรแก่การรับเครื่องบูชา ด้วยจิตศรัทธาอันแรงกล้า ท่านจึงได้น้อมนำดอกมะลิอันเป็นดอกไม้ชั้นเลิศด้วยมือทั้งสองข้างขึ้นบูชาแด่พระพุทธองค์ การกระทำความดีในครั้งนั้นถือเป็นจุดเริ่มต้นแห่งบุญบารมีที่ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาอันยาวนาน

ผลบุญจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ในครั้งนั้น ส่งผลให้พระสุมนเถระได้รับอานิสงส์ที่สำคัญ ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา 31 กัปที่ผ่านมา อันเป็นผลโดยตรงจากการกระทำความดีและจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธองค์
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในกัปที่ 26 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ ถึง 4 ครั้ง มีความรุ่งเรืองด้วยอำนาจและบารมี
• การบรรลุธรรมในชาติปัจจุบัน: ในท้ายที่สุด ท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 และได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจในพระพุทธศาสนา

เนื้อหาในพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงพลังแห่งเจตนาและการน้อมถวายบูชาต่อบุคคลผู้ควรแก่การบูชาสูงสุด คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ว่าเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำพาชีวิตไปสู่สุคติภูมิ และเป็นทางนำไปสู่การหลุดพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด ซึ่งถือเป็นเครื่องยืนยันถึงอานิสงส์ของการสร้างบุญกุศลเพียงเล็กน้อยด้วยจิตที่บริสุทธิ์ แต่สามารถส่งผลอันยิ่งใหญ่และยั่งยืนให้แก่ผู้ปฏิบัติได้