ปุปผจังโกฏิยเถราปทาน

ปุปผจังโกฏิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในพระไตรปิฎกที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้ได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ โดยท่านได้เล่าถึงบุพกรรมในอดีตสมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่า สิขีสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งเป็นผู้ประเสริฐที่สุดในโลก ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งสามโลก ผู้ปราศจากกิเลสและไม่เคยพ่ายแพ้ต่อมารใดๆ ในขณะที่พระพุทธองค์ประทับนั่งอยู่ท่ามกลางหมู่ภิกษุสงฆ์ พระเถระในอดีตชาติซึ่งขณะนั้นเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งได้เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงนำ ดอกไม้อันประเสริฐ ใส่ไว้ในตะกร้า แล้วน้อมถวายแด่พระพุทธองค์ด้วยการโปรยดอกไม้ลงบนพระวรกาย

ผลแห่งการกระทำในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดังนี้:

• อานิสงส์ในวัฏสงสาร: ตั้งแต่กัปที่ 31 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขในภพภูมิที่ดีมาโดยตลอด
• ความสมบูรณ์พูนสุข: ในกัปที่ 30 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงนามว่า เทวภูติ เพียบพร้อมด้วยรัตนะทั้ง 7 ประการ มีอำนาจแผ่ไพศาล
• ผลสรุปในปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้มีญาณทัศนะหมดจด เพียบพร้อมด้วย ปฏิสัมภิทา 4 สามารถทำกิจของพระพุทธศาสนาได้สำเร็จสมบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง อานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยจิตที่เลื่อมใส แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้ด้วยตะกร้า แต่หากทำด้วยศรัทธาที่บริสุทธิ์ต่อผู้ที่ควรบูชาอย่างยิ่ง ย่อมเป็นเหตุนำพาไปสู่ความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนกระทั่งเข้าสู่ อจลสถาน คือพระนิพพานอันเป็นบรมสุขที่ไม่มีการเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป ถือเป็นแบบอย่างของการสร้างบุญบารมีที่ส่งผลลัพธ์อันประณีตและยั่งยืน