ฐิตัญชลิยเถราปทาน

ฐิตัญชลิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระผู้มีบุญญาธิการท่านหนึ่ง ซึ่งได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยที่ยังเป็นนายพรานเนื้อ (มิคลุดด) อาศัยอยู่ในป่าใหญ่ ในกาลนั้นท่านได้พบเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เปี่ยมด้วยมหาปุริสลักขณะ 32 ประการ จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านได้กระทำอัญชลีกรรม (การประนมมือไหว้) ต่อพระพุทธองค์ด้วยความเคารพ ก่อนที่จะเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

ต่อมาในขณะที่ท่านกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนลาดใบไม้ เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันคือมีสายฟ้าฟาดลงมาบนศีรษะของท่านจนถึงแก่ความตาย ในวาระสุดท้ายของชีวิตนั้น จิตของท่านได้ระลึกถึงพระพุทธองค์ด้วยความศรัทธา จึงได้กระทำอัญชลีกรรมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสิ้นใจ การกระทำอันเป็นกุศลจิตในวาระสุดท้ายนี้เองเป็นเหตุให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดกาลนาน

เนื้อหาในพระสูตรนี้ยังได้กล่าวถึงผลบุญที่ท่านได้รับดังนี้:

• อานิสงส์ของการประนมมือ: ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา 92 กัปที่ผ่านมา
• ความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ: ในกัปที่ 54 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่ามิคเกตุ ผู้ทรงเพียบพร้อมด้วยรัตนะ 7 ประการและมีพระกำลังมาก
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 และทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจในพระพุทธศาสนา

บทสรุปแห่งเถราปทานนี้แสดงให้เห็นถึงอานิสงส์ของกุศลจิตแม้เพียงเล็กน้อย คือการประนมมือไหว้พระพุทธเจ้าด้วยความเลื่อมใส โดยเฉพาะในยามใกล้ตาย หากจิตผ่องใสย่อมเป็นเหตุให้ไปสู่สุคติภูมิและได้รับมหาผลในกาลต่อมาจนถึงที่สุดคือการพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด