ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน

ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงประวัติและผลบุญในอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า พระปาฏลิปุปผิยเถระ ซึ่งได้อธิบายถึงที่มาของการบรรลุธรรมและอานิสงส์แห่งการทำบุญด้วยดอกไม้แด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยมีใจความสำคัญดังนี้:

• การพบพระพุทธเจ้าในอดีตชาติ: พระเถระเล่าว่าในอดีตเมื่อ 92 กัปที่แล้ว ท่านเกิดเป็นบุตรเศรษฐีผู้สุขสบาย ในคราวที่พระพุทธเจ้าพระนามว่า ติสสะ ผู้เป็นศาสดาและผู้รู้แจ้งโลกเสด็จผ่านย่านตลาด ท่านเกิดความเลื่อมใสในพระสิริโฉมที่งดงามดั่งทองคำและลักษณะมหาบุรุษ 32 ประการ จึงได้นำดอกปาฏลีมาวางไว้บนตักด้วยความโสมนัส แล้วนำไปบูชาพระพุทธองค์ด้วยจิตใจที่เบิกบาน
• อานิสงส์ของการบูชา: ด้วยผลบุญจากการถวายดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้าเพียงครั้งนั้น ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาอันยาวนาน และยังส่งผลให้ท่านได้เสวยทิพยสมบัติและได้รับอานิสงส์อันเป็นกุศลอย่างยิ่ง
• ผลบุญในภพชาติถัดมา: ในช่วง 63 กัปที่แล้ว ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้สมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ ทรงพระนามว่า อภิสัมมตะ มีพละกำลังมาก มีอำนาจปกครองไปทั่วทิศานุทิศ ซึ่งเป็นผลพวงมาจากการสะสมกุศลกรรมในอดีต
• การบรรลุธรรมในชาติปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 (ความแตกฉานในอรรถ ธรรม นิรุตติ และปฏิภาณ) และได้ทำหน้าที่ตามคำสอนของพระพุทธศาสนาจนสำเร็จกิจโดยสมบูรณ์

สรุปได้ว่าเนื้อหาในพระสูตรนี้มุ่งเน้นให้เห็นถึง อานิสงส์ของการทำบุญด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธา โดยเฉพาะการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงดอกไม้ดอกเดียวก็สามารถเป็นเหตุปัจจัยให้ถึงพร้อมด้วยความสุขในสังสารวัฏ ทั้งในทางโลกคือโภคสมบัติและอำนาจ และทางธรรมคือการบรรลุวิมุตติธรรมในที่สุด