ติมิรปุปผิยเถราปทาน

ติมิรปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการ ได้บำเพ็ญกุศลด้วยการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ จนส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดกาลยาวนาน โดยมีเนื้อหาสำคัญดังนี้

ในอดีตชาติ สมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่า สิทธัตถะ ท่านได้พบพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ริมฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ด้วยความเลื่อมใสในพระจริยาวัตรอันสงบงดงาม ท่านจึงเกิดศรัทธาอย่างแรงกล้าและพิจารณาเห็นว่า พระพุทธองค์ทรงเป็นผู้ที่ข้ามพ้นจากโอฆะแล้ว ย่อมจะช่วยให้ผู้อื่นข้ามพ้นได้ ทรงฝึกฝนตนเองแล้วย่อมจะฝึกผู้อื่นได้ และทรงเป็นผู้ดับร้อนแล้วย่อมจะช่วยให้ผู้อื่นดับร้อนตามได้ ท่านจึงตัดสินใจนำ ดอกติมิระ ไปถวายเป็นพุทธบูชาด้วยการโปรยลงบนพระเศียร พร้อมทั้งถวายบังคมและกระทำประทักษิณก่อนจะเดินทางต่อไป แต่ในขณะที่ท่านเดินทางไปได้ไม่ไกลนัก ก็ถูกพญาราชสีห์ทำร้ายจนตกจากหน้าผาเสียชีวิตลงในขณะนั้น

ด้วยอานิสงส์แห่งการถวายดอกไม้เพียงครั้งเดียวด้วยจิตที่เลื่อมใส ส่งผลให้ท่านได้รับผลบุญที่ยิ่งใหญ่ ดังนี้

• ความปลอดภัยในสังสารวัฏ: ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา 94 กัปที่ผ่านมา
• สมบัติในสวรรค์และโลกมนุษย์: ในกัปที่ 56 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงมหิทธานุภาพ มีสมบัติ 7 ประการ และมีบริวารมากมาย
• ความสำเร็จในธรรม: ในชาติสุดท้าย ท่านได้บรรลุธรรมอันเป็นที่สุดแห่งพรหมจรรย์ ได้แก่ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ซึ่งเป็นการยืนยันว่าการทำบุญกับพระพุทธเจ้าเพียงเล็กน้อยด้วยจิตที่บริสุทธิ์ ย่อมนำมาซึ่งความสุขและความสำเร็จทั้งในโลกนี้และโลกหน้าอย่างหาที่สุดมิได้

บทสรุปแห่งพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งศรัทธา ที่มีต่อพระรัตนตรัย แม้จะเป็นการบูชาเพียงชั่วขณะสั้นๆ ก่อนจะสิ้นชีวิต แต่หากเป็นไปด้วยจิตที่เลื่อมใสอย่างแท้จริง ย่อมเป็นเสบียงบุญที่ส่งผลให้บรรลุถึงความเป็นผู้หมดจดจากกิเลสในที่สุด