ทุติยรังสิสัญญกเถราปทาน

ทุติยรังสิสัญญกเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญในอดีตชาติของพระเถระผู้มีบุญญาธิการท่านหนึ่ง ผู้ซึ่งได้รับผลอานิสงส์อันยิ่งใหญ่จากการเพียงแค่มี "ความจำได้หมายรู้ในแสงสว่าง" ของพระพุทธเจ้าในกาลก่อน เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อพระเถระเล่าว่า ในอดีตชาติท่านเป็นผู้ทรงศีลครองผ้าเปลือกไม้ บำเพ็ญเพียรอยู่ในป่าหิมพานต์ วันหนึ่งขณะที่ท่านกำลังเดินจงกรมอยู่บนภูเขา ท่านได้พบเห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่า พระผุสสะ ผู้ทรงสมาธิมั่นคงและงดงามจับตา ด้วยจิตที่เลื่อมใสอย่างยิ่ง ท่านจึงได้ประนมมือไหว้และน้อมจิตระลึกถึง "แสงสว่าง" (รังสี) ที่แผ่ออกมาจากพระวรกายของพระพุทธองค์ด้วยความศรัทธาอย่างแรงกล้า

ผลจากการมีจิตเลื่อมใสในแสงสว่างแห่งพระพุทธเจ้านั้น ท่านได้กล่าวสรุปถึงอานิสงส์ที่ได้รับว่า ตลอดระยะเวลา 92 กัปป์นับจากชาตินั้นมา ท่านไม่เคยรู้จักทุคติ (อบายภูมิ) เลย ซึ่งถือเป็นผลบุญโดยตรงจากการเจริญ "รังสิสัญญา" หรือการกำหนดหมายในรัศมีของพระพุทธเจ้าด้วยจิตอันบริสุทธิ์ การกระทำเพียงเล็กน้อยแต่ทำด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระรัตนตรัยอย่างยิ่งยวด ย่อมส่งผลให้บรรลุถึงความสุขในสุคติภูมิและนำไปสู่หนทางแห่งมรรคผลนิพพานในที่สุด

ใจความสำคัญและบทเรียนจากพระสูตรนี้ สามารถสรุปเป็นหมวดหมู่ได้ดังนี้:

• การสร้างเหตุแห่งบุญ: แม้เพียงการน้อมจิตระลึกถึงพระพุทธคุณด้วยความเลื่อมใส (รังสิสัญญา) ก็สามารถส่งผลให้พ้นจากอบายภูมิได้ตลอดกาลยาวนาน
• อานิสงส์ของความเลื่อมใส: การเห็นพระพุทธเจ้าแล้วเกิดความศรัทธา น้อมกราบไหว้ด้วยความเคารพ เป็นการสะสมบารมีที่ส่งผลให้เกิดในสุคติภูมิ
• ผลสัมฤทธิ์ในปัจจุบัน: พระเถระผู้กล่าวถึงอดีตชาติของตน ได้บรรลุคุณธรรมชั้นสูง คือ ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จกิจในการทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนหมดสิ้นกิเลสเป็นพระอรหันต์