โพธิสิญจกเถราปทาน

โพธิสิญจกเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญบารมีของพระเถระรูปหนึ่งในสมัยพุทธกาล ผู้มีอดีตกรรมอันเป็นกุศลในสมัยของพระวิปัสสีพุทธเจ้า โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติขณะที่ท่านออกบวชและได้พบกับมหาโพธิมณฑล จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า และได้นำน้ำที่อบด้วยดอกไม้ไปประพรมรอบต้นพระศรีมหาโพธิ์ ด้วยจิตที่ตั้งมั่นว่าพระพุทธองค์ผู้หลุดพ้นแล้ว จะทรงช่วยให้สรรพสัตว์หลุดพ้น และผู้ดับกิเลสแล้ว จะทรงช่วยให้ผู้อื่นดับทุกข์ได้เช่นกัน

ผลานิสงส์จากการกระทำอันเป็นกุศลในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์ที่ยิ่งใหญ่ตลอดระยะเวลา 91 กัปที่ผ่านมา ดังนี้:

• ไม่ไปสู่ทุคติ: ท่านไม่เคยต้องไปเกิดในภพภูมิที่ต่ำหรือทุคติเลย
• ได้รับความสุขสมบูรณ์: ในช่วงกัปที่ 33 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถึง 8 พระองค์ นามว่า "อุทกเสจนะ"
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุพระอรหันต์ ประกอบด้วยปฏิสัมภิทา 4 และวิชชา 3 เป็นผู้ทำกิจของพระพุทธศาสนาได้สำเร็จบริบูรณ์

คำสอนสำคัญจากพระสูตรนี้คือ การสร้างบุญบารมีด้วยจิตที่ศรัทธาและการบูชาต่อสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นการกระทำเพียงเล็กน้อย เช่น การประพรมน้ำที่ต้นมหาโพธิ์ แต่หากทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์และระลึกถึงพระพุทธคุณ ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนกระทั่งนำไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสารได้ในที่สุด