เวยยาวัจจกเถราปทาน

เวยยาวัจจกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้ได้รับยกย่องจากการทำหน้าที่เป็น “เวยยาวัจจกร” หรือผู้ขวนขวายช่วยเหลือกิจการงานต่าง ๆ ของพระพุทธเจ้าและพระสาวก ในสมัยของพระวิปัสสีพุทธเจ้า ท่านได้มีโอกาสเข้าไปรับใช้ดูแลกิจการงานทั้งปวงด้วยความเลื่อมใส แม้ในขณะนั้นท่านจะไม่มีทรัพย์สินสิ่งของใด ๆ ที่จะนำมาเป็นไทยธรรมถวาย แต่ท่านได้ใช้ความขยันหมั่นเพียรและการลงแรงกายทำงานรับใช้ด้วยจิตใจที่ผ่องใสเป็นเครื่องบูชาอันสูงสุด

จากผลบุญที่ท่านได้ทำหน้าที่ขวนขวายช่วยเหลือกิจการงานของพระพุทธเจ้าในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลดังนี้:

• ความสุขในสุคติภูมิ: ตลอดระยะเวลา 91 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
• สมบัติในภพภูมิ: ในกัปที่ 8 นับจากปัจจุบัน ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ มีอำนาจและบารมีมาก
• บรรลุธรรมในชาติปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 ประการ และได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจแล้ว

หัวใจสำคัญของพระสูตรนี้คือการชี้ให้เห็นว่า การทำหน้าที่เวยยาวัจจกร หรือการอุปถัมภ์บำรุงพระพุทธศาสนาด้วยการช่วยเหลือกิจการงานต่าง ๆ ของหมู่สงฆ์และพระพุทธเจ้า ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง เป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ที่ไม่ด้อยไปกว่าการถวายทานด้วยวัตถุสิ่งของ และเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลให้ผู้ปฏิบัติได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนนำไปสู่การบรรลุธรรมในที่สุด