ปทปูชกเถราปทาน

ปทปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยของพระสิทธัตถพุทธเจ้า ขณะนั้นท่านยังเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา ได้มีโอกาสพบพระพุทธองค์จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า และได้นำดอกไม้ที่เกิดตามธรรมชาติจำนวน 7 ดอก ไปโปรยปรายลงบนพระบาทของพระพุทธองค์ด้วยใจที่เปี่ยมด้วยความปีติยินดี ด้วยบุญกุศลจากการบูชานั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาอันยาวนานในวัฏสงสาร

ใจความสำคัญและผลบุญที่ท่านได้รับมีดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ตลอด 94 กัปที่ล่วงมาแล้ว นับแต่ได้ถวายดอกไม้ ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลย อันเป็นผลโดยตรงจากการบูชาพระพุทธเจ้า
• ความสำเร็จในภพภูมิ: ผลบุญนี้ส่งผลให้ท่านได้เสวยทิพยสมบัติและเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ครอบครองแผ่นดินถึง 13 ครั้ง และได้เป็นพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ถึง 4 ครั้ง
• การบรรลุธรรมในชาติสุดท้าย: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้มาเกิดในศาสนาของพระสมณโคดมพุทธเจ้า ได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุถึงความเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 สามารถทำหน้าที่สืบทอดและปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้อย่างสมบูรณ์

บทสรุปจากพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงอานิสงส์ของการถวายทาน โดยเฉพาะการบูชาพระรัตนตรัยด้วยความเลื่อมใส แม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็กน้อย แต่หากทำด้วยจิตที่ผ่องใสและมุ่งตรงต่อพระพุทธเจ้า ย่อมเป็นเหตุปัจจัยอันทรงพลังที่นำพาให้ผู้ปฏิบัติก้าวข้ามความทุกข์ ไปสู่ความสุขในภพภูมิที่ดี และนำไปสู่ความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงในที่สุด ตามคำสอนที่ว่า "การบูชาพระพุทธเจ้าคือหนทางแห่งมหากุศลที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย"