มุฏฐิปุปผิยเถราปทาน

มุฏฐิปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระมุฏฐิปุปผิยเถระ ผู้เป็นพระอรหันต์สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยที่พระองค์ยังเป็นเพียงชาวสวนผู้มีนามว่า "สุทัสสนะ" ได้มีโอกาสพบเห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่า พระปทุมุตตระ ผู้เป็นจอมแห่งโลกและเป็นบุรุษผู้ประเสริฐที่สุด ท่านจึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า และได้นำดอกไม้ป่ากำหนึ่งถวายเป็นพุทธบูชาด้วยจิตที่ผ่องใส

ผลจากการถวายดอกไม้ด้วยจิตอันบริสุทธิ์ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์มหาศาลทั้งในภพภูมิและวิบากแห่งบุญ โดยมีรายละเอียดดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ตลอดระยะเวลาหนึ่งแสนกัป ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
• ทิพยจักษุ: ท่านได้รับผลบุญที่ทำให้มีจักษุอันเป็นทิพย์ (ตาทิพย์) สามารถมองเห็นสิ่งที่ล่วงลับหรือไกลเกินวิสัยมนุษย์ได้
• ยศถาบรรดาศักดิ์: ท่านได้เกิดเป็นพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ถึง 16 พระองค์ ที่มีนามว่า "เทวุตตร"
• ความเป็นมหาจักรพรรดิ: ในช่วงกัปที่ 36 นับจากภัทรกัปนี้ ท่านได้เสวยสุขเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจและมีพลานุภาพมาก

ในท้ายที่สุด พระเถระได้บรรลุถึงความสำเร็จสูงสุดในพระพุทธศาสนา โดยท่านสามารถบรรลุปฏิสัมภิทา 4 (ความแตกฉานในธรรม) และได้ทำกิจแห่งการปฏิบัติศาสนกิจของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จสิ้นเชิง เนื้อหาในพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึงอานิสงส์ของการถวายทานด้วยจิตที่เลื่อมใสเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อทำด้วยศรัทธาที่บริสุทธิ์ต่อพระพุทธเจ้า ย่อมนำมาซึ่งความสุขและการบรรลุธรรมในภายภาคหน้าได้อย่างมหาศาล