มหาปริวารเถราปทาน

มหาปริวารเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระมหาปริวารเถระ ผู้ย้อนรำลึกถึงบุพกรรมที่ทำให้ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ โดยท่านได้เล่าว่า ในสมัยของพระวิปัสสีพุทธเจ้า ท่านได้เกิดเป็นยักษ์ผู้มีบริวารมากมายถึง 84,000 ตน เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จออกจากกรุงพันธุมดีไปสู่ทีปเจดีย์ ท่านและเหล่าบริวารได้เข้าเฝ้าด้วยความเลื่อมใสสูงสุด

เมื่อได้เห็นพระพุทธองค์ผู้ปราศจากธุลีในจิต ท่านเกิดความศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงได้นำผ้าเนื้อดีมาถือไว้เหนือศีรษะแล้วถวายแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยอานุภาพแห่งการบูชาพระตถาคตในครั้งนั้น แผ่นดินได้เกิดอาการหวั่นไหวอย่างน่าอัศจรรย์ ทำให้ท่านและบริวารทั้งหมดเกิดความเลื่อมใสและตัดสินใจถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ผลแห่งการกระทำที่เป็นกุศลกรรมนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ตลอดระยะเวลา 91 กัป ดังนี้:

• ไม่ไปสู่ทุคติภูมิ: ด้วยอานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้า ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในภพภูมิที่ต่ำช้าเลย
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้สมบูรณ์ด้วยรัตนะทั้ง 7 ประการ ถึง 16 ครั้ง
• บรรลุธรรมอันสูงสุด: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุถึงคุณธรรมสำคัญ ได้แก่ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และ อภิญญา 6 ซึ่งถือเป็นการทำกิจของพระพุทธศาสนาจนสำเร็จบริบูรณ์

สรุปได้ว่า พระสูตรนี้เน้นย้ำถึงอานุภาพของการถวายทานและจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้า แม้เพียงการกระทำในอดีตชาติที่ประกอบด้วยศรัทธาอย่างแรงกล้า ก็สามารถส่งผลให้ผู้ปฏิบัติถึงพร้อมด้วยสมบัติทั้งในทางโลกและทางธรรม นำไปสู่การบรรลุวิมุตติธรรมในที่สุด