เรณุปูชกเถราปทาน

เรณุปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญบารมีอันยิ่งใหญ่จากการได้กระทำบูชาต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยการโปรยละอองธุลี (เรณู) โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยของพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งในขณะนั้นท่านได้พบเห็นพระพุทธองค์ผู้มีพระรัศมีสว่างไสวเปรียบเสมือนพระอาทิตย์และดวงจันทร์ที่ส่องสว่างไปทั่วทุกทิศ โดยมีเหล่าพระสาวกแวดล้อมดุจดังมหาสมุทรที่ล้อมรอบแผ่นดิน ด้วยความเลื่อมใสอย่างยิ่ง ท่านจึงได้นำละอองธุลี (เรณู) ขึ้นโปรยปรายถวายเป็นพุทธบูชาแด่พระพุทธองค์ด้วยจิตใจที่ผ่องใส

ผลบุญจากการกระทำดังกล่าวส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดังนี้:

• การพ้นจากทุคติ: นับตั้งแต่กัปที่ 91 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลย เพราะผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยความเคารพ
• ความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ: ในกัปที่ 45 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่า เรณู ผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้วเจ็ดประการและมีพระกำลังมหาศาล
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้าย ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนาและบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นความแตกฉานในธรรมอย่างยิ่งยวด สามารถทำกิจของพระพุทธศาสนาได้สำเร็จสมบูรณ์

เนื้อหาส่วนนี้ยังระบุถึงลำดับใน ภิกขทายิวรรค ซึ่งเป็นวรรคที่ 11 ของอปทาน โดยเรื่องของพระเรณุปูชกเถระนี้เป็นลำดับที่ 10 ของวรรค สรุปใจความสำคัญได้ว่า การทำพุทธบูชาแม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยอย่างละอองธุลี หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระผู้มีพระภาคเจ้า ย่อมเป็นเหตุปัจจัยอันยิ่งใหญ่ที่นำพาชีวิตไปสู่สุคติภูมิ และเป็นบันไดสำคัญในการบรรลุถึงมรรคผลนิพพานในที่สุด