เอกาสนิยเถราปทาน

เอกาสนิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบารมีและผลแห่งบุญของพระเถระผู้มีนามว่า พระเอกาสนิยเถระ ซึ่งได้ย้อนระลึกถึงชาติในอดีตสมัยที่ท่านเกิดเป็น วรุณเทวราช ในยุคของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่า อรรถทัสสี ด้วยความเลื่อมใสอย่างยิ่ง ท่านได้ทำนุบำรุงและบูชาต้นพระศรีมหาโพธิ์ของพระพุทธเจ้าด้วยการนำดนตรีและศิลปะการร่ายรำไปถวายเป็นพุทธบูชาเสมือนได้ปรนนิบัติพระองค์ด้วยตนเอง ก่อนจะละสังขารลงด้วยจิตที่ผ่องใสในบุญกุศลนั้น

ผลแห่งความเลื่อมใสในพระบรมศาสดาและต้นพระศรีมหาโพธิ์ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดการเวียนว่ายตายเกิด ดังนี้:

• ได้รับทิพยสมบัติ: ท่านได้ไปอุบัติในสวรรค์ชั้นนิมมานรดี และได้รับความสุขจากบริวารที่เป็นทิพย์มากมาย
• ความบริสุทธิ์ทางจิต: ไฟกิเลสทั้ง 3 ประการคือ ราคะ โทสะ และโมหะ ดับสิ้นไปจากใจ ทำให้ท่านบรรลุถึงความสิ้นสุดแห่งภพชาติ
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานใน ปฏิสัมภิทา 4 และเป็นผู้ทำกิจตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จ

บทพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งจิตที่เลื่อมใส ในพระรัตนตรัย แม้การกระทำจะเป็นเพียงการบูชาต้นไม้ที่เป็นสัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้า แต่หากประกอบด้วยความศรัทธาที่บริสุทธิ์และตั้งมั่น ย่อมเป็นเหตุให้ได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ นำพาชีวิตไปสู่หนทางแห่งการหลุดพ้นจากกิเลสและสังสารวัฏได้ในที่สุด นับเป็นแบบอย่างของการสะสมบุญบารมีที่ส่งผลต่อเนื่องยาวนานจนถึงฝั่งแห่งพระนิพพาน