จิตกปูชกเถราปทาน

จิตกปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีนามว่า จิตกปูชกเถระ ซึ่งได้ถ่ายทอดเรื่องราวของตนในสมัยพุทธกาลของพระพุทธเจ้าพระนามว่า สิขี โดยในขณะนั้นท่านได้ทำบุญใหญ่ด้วยการบูชาพระบรมศพของพระพุทธเจ้าด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง

ใจความสำคัญของเรื่องราวนี้คือการแสดงถึงอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ของการกระทำเพียงเล็กน้อยที่ทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์และเลื่อมใส โดยสรุปหัวข้อสำคัญได้ดังนี้:

• เหตุการณ์ในอดีต: เมื่อครั้งพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีเสด็จปรินิพพาน ท่านซึ่งเป็นข้าราชบริพารในขณะนั้น ได้เดินทางไปยังจิตกาธาน (เชิงตะกอน) ที่ประดิษฐานพระบรมศพ ท่านได้บรรเลงดนตรีและโปรยดอกไม้หอมเพื่อเป็นการบูชาด้วยจิตที่ผ่องใสและศรัทธาอย่างแรงกล้า
• อานิสงส์แห่งบุญ: ด้วยผลบุญจากการบูชาพระบรมศพในครั้งนั้น ทำให้ท่านได้รับความสุขในสุคติภูมิ ไม่เคยเข้าถึงทุคติเลยตลอดระยะเวลา 31 กัปที่ผ่านมา อีกทั้งยังได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงพระนามว่า อุกกตะ ถึง 16 ครั้ง มีเดชานุภาพมาก
• ผลลัพธ์สูงสุด: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้มาเกิดในสมัยพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน และได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 ประการ เป็นผู้บรรลุถึง อจลสถาน (นิพพาน) อันเป็นที่ที่ไม่มีการแพ้หรือชนะอีกต่อไป

บทสรุปแห่ง จิตกปูชกเถราปทาน นี้ชี้ให้เห็นว่า การมีจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าแม้เพียงชั่วขณะหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นการบูชาด้วยเครื่องหอม ดอกไม้ หรือดนตรี ย่อมส่งผลให้เป็นผู้มีโชคดีในสังสารวัฏ และเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำพาจิตวิญญาณไปสู่ความหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ในที่สุด