ปุปผถูปิยเถราปทาน

ปุปผถูปิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ โดยเหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นในสมัยที่ท่านเกิดเป็นพราหมณ์ผู้แตกฉานในไตรเพท อาศัยอยู่ ณ ภูเขากุกกุระ ใกล้ภูเขาหิมพานต์ ท่านมีศิษย์จำนวน 5,000 คนที่คอยปรนนิบัติและเชี่ยวชาญในมนตราเช่นเดียวกัน เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นในโลก เหล่าศิษย์ได้กราบทูลถึงมหาบุรุษลักษณะของพระองค์ พราหมณ์จึงตัดสินใจจะไปเข้าเฝ้าเพื่อกราบไหว้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ไม่มีบุคคลเปรียบเทียบ

ทว่าระหว่างเดินทาง พราหมณ์ได้ล้มป่วยลงจึงไม่สามารถไปเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ด้วยตนเองได้ ท่านจึงเรียกเหล่าศิษย์มาสอบถามถึงพระคุณของพระพุทธเจ้า เมื่อได้ฟังคำพรรณนาถึงพระพุทธคุณจากศิษย์ จิตใจของพราหมณ์เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ท่านจึงกระทำบุญกุศลด้วยการนำดอกไม้มาสร้างเป็นพระสถูปบูชาพระพุทธเจ้าก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตลง หลังจากท่านล่วงลับไป เหล่าศิษย์ได้เผาสรีระของท่านแล้วจึงพากันไปเข้าเฝ้าพระพุทธองค์เพื่อกราบทูลเหตุการณ์ทั้งหมดให้ทรงทราบ

ผลแห่งการกระทำบุญด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้านั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:

• อานิสงส์ในวัฏสงสาร: ตลอดแสนกัปท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
• ความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ: ได้เสวยสุขสมบัติเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีพระนามว่า "อัคคิสมะ" ถึง 16 พระองค์ และยังได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีนามว่า "ฆตาสนะ" อีก 38 พระองค์
• ผลสำเร็จในปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงไว้ด้วยปฏิสัมภิทา 4 และเป็นผู้ที่ได้ทำกิจของพระพุทธศาสนาสำเร็จบริบูรณ์แล้ว

บทสรุปของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง "จิตที่เลื่อมใส" (ความศรัทธา) เป็นสำคัญ แม้จะไม่ได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าด้วยตนเอง แต่การน้อมจิตระลึกถึงพระพุทธคุณและบูชาด้วยวัตถุทานด้วยความเคารพ ก็เป็นเหตุปัจจัยให้บรรลุถึงมรรคผลนิพพานได้ในที่สุด