เสเรยยกเถราปทาน

เนื้อหาในเสเรยยเถราปทานกล่าวถึงประวัติและบุพกรรมของพระเสเรยยกเถระ ผู้ซึ่งในอดีตชาติได้สร้างมหากุศลกรรมอันยิ่งใหญ่ต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในขณะนั้นท่านเป็นพราหมณ์ผู้เชี่ยวชาญในไตรเพทและเป็นผู้ทรงมนต์ เมื่อได้พบเห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นศาสดาของโลกผู้เปรียบเสมือนราชสีห์และพญาช้างผู้ทรงพลัง ท่านเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงได้ถวายดอกไม้ด้วยการโปรยปรายเพื่อเป็นเครื่องบูชา ด้วยพุทธานุภาพแห่งพระพุทธองค์ ดอกไม้เหล่านั้นได้ลอยวนเวียนปกคลุมเป็นหลังคาอยู่เบื้องบนพระเศียรของพระพุทธองค์นานถึง 7 วัน ก่อนจะอันตรธานไป เหตุการณ์อันน่าอัศจรรย์นี้ทำให้ท่านเกิดปีติโสมนัสและตั้งจิตเลื่อมใสในพระสุคตเจ้าอย่างหาที่สุดมิได้

ผลแห่งการถวายดอกไม้ด้วยจิตที่เลื่อมใสในครั้งนั้น ส่งผลให้พระเสเรยยกเถระได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิด ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ตลอดระยะเวลา 1 แสนกัป ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลย
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในช่วงกัปที่ 15,000 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงมหิทธานุภาพและปราศจากมลทิน
• การบรรลุธรรมในชาติสุดท้าย: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้ปฏิบัติจนบรรลุธรรมชั้นสูงสุด ประกอบด้วยปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ถือเป็นการปฏิบัติศาสนกิจของพระพุทธเจ้าจนครบถ้วนสมบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงพลังแห่งศรัทธาที่ตั้งมั่นในพระรัตนตรัย แม้การกระทำจะเป็นเพียงการบูชาด้วยดอกไม้ แต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสอย่างบริสุทธิ์ในพระพุทธเจ้าผู้เป็นนาถะของโลก ย่อมส่งผลเป็นอานิสงส์อันไพศาล นำพาไปสู่ความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนกระทั่งบรรลุถึงมรรคผลนิพพานในที่สุด