วฏังสกิยเถราปทาน

วฏังสกิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า พระวฏังสกิยเถระ ซึ่งได้บำเพ็ญบุญบารมีไว้กับพระพุทธเจ้าในกาลก่อน จนส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ในวัฏสงสารและบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในที่สุด

ใจความสำคัญของพระสูตรกล่าวถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติ ครั้งที่ท่านเกิดเป็นมนุษย์ในสมัยของพระสุมเมธพุทธเจ้า ผู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ปราศจากผู้เสมอเหมือน ในขณะที่ท่านกำลังปลีกตัวออกจากความวุ่นวายเพื่อไปวิเวกในป่าใหญ่ ท่านได้พบเห็นดอกสลลพฤกษ์ (ดอกไม้ชนิดหนึ่ง) ที่กำลังบานสะพรั่ง ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ท่านจึงนำดอกไม้นั้นมาร้อยเป็นพวงมาลัย (วฏังสกะ) แล้วนำไปบูชาถวายแด่พระพุทธเจ้าด้วยมือของท่านเองโดยตรง การกระทำในครั้งนั้นถือเป็นเหตุแห่งบุญใหญ่ที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของท่านไปตลอดกาล

ผลบุญจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์ที่สำคัญ ดังนี้

• ความสุขในสุคติภูมิ: ตลอดระยะเวลา 30,000 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขแต่ในสุคติภูมิเท่านั้น
• ความเป็นใหญ่ในโลก: ในช่วง 19 กัปที่ผ่านมา ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ และมีพระบารมีมากถึง 16 ครั้ง
• บรรลุธรรมขั้นสูงสุด: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนาและบรรลุถึงปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นการแสดงถึงปัญญาอันแตกฉานและเป็นเครื่องยืนยันว่าท่านได้ทำกิจของพระพุทธศาสนาสำเร็จแล้ว

บทสรุปแห่งเถราปทานนี้เป็นเครื่องเตือนใจให้เห็นถึงอานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้ด้วยจิตที่เลื่อมใส แต่หากทำด้วยความศรัทธาอันบริสุทธิ์ต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า ย่อมส่งผลให้ผู้ทำได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนนำไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด