มันทารวปุปผปูชกเถราปทาน

มันทารวปุปผปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญบารมีจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ทิพย์ โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยที่เกิดเป็นเทพบุตรบนสวรรค์ ได้พบกับพระสิขีพุทธเจ้า จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งและได้นำดอกมันทารพ (ดอกไม้ทิพย์) มาบูชาพระตถาคตเจ้า ด้วยอานุภาพแห่งบุญนั้น ดอกไม้ทิพย์ได้กลายเป็นเพดานปกคลุมอยู่เหนือพระเศียรของพระพุทธองค์ตลอดระยะเวลา 7 วัน ทำให้มหาชนทั้งหลายที่มาพบเห็นต่างพากันเลื่อมใสและกราบไหว้พระพุทธองค์ด้วยความศรัทธา

จากผลบุญแห่งการบูชาในครั้งนั้น พระเถระได้สรุปอานิสงส์ที่ได้รับตลอดการเวียนว่ายตายเกิด ดังนี้

• ความไม่ไปสู่ทุคติ: นับตั้งแต่กัปที่ 31 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลย อันเป็นผลโดยตรงจากการบูชาพระพุทธเจ้า
• การเสวยสุขในโลกมนุษย์: ในกัปที่ 10 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงเรืองอำนาจ ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ และมีพละกำลังมาก
• การบรรลุธรรมในชาติปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 และได้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จบริบูรณ์แล้ว

เนื้อหาในพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงอานิสงส์ของการบูชาพระรัตนตรัยด้วยความเลื่อมใส แม้จะเป็นการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่หากทำต่อพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยใจที่บริสุทธิ์ ย่อมส่งผลให้เกิดความสุขในสุคติภูมิ และเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้ถึงพร้อมด้วยโภคสมบัติและมรรคผลนิพพานในที่สุด นับเป็นแบบอย่างของพุทธสาวกที่สั่งสมบุญบารมีมาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์