ติณสูลกเถราปทาน

ติณสูลกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า ติณสูลกเถระ ซึ่งได้บำเพ็ญบุญบารมีไว้กับพระพุทธเจ้าในกาลก่อน จนส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ในวัฏสงสารและบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในที่สุด

ใจความสำคัญของเรื่องมีดังนี้:

• การทำบุญในอดีต: ในกาลแห่งพระพุทธเจ้าพระนามว่า สยัมภู ผู้ทรงเป็นจอมมุนีประทับอยู่ ณ ภูเขาภูตคณบรรพต ใกล้ป่าหิมพานต์ ท่านได้นำ หญ้าแหลม (ติณสูล) มาถวายเป็นพุทธบูชาด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง
• อานิสงส์แห่งบุญ: ด้วยผลบุญจากการถวายหญ้านั้น ส่งผลให้ท่านไม่ไปเกิดในอบายภูมิ (นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน) ตลอดระยะเวลา ๑ แสนกัป
• ผลบุญในสังสารวัฏ: ในกัปที่ ๑๑ นับจากกัปนี้ ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก ทรงพระนามว่า ธรณีรูหะ
• การบรรลุธรรม: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนาและบรรลุ ปฏิสัมภิทา ๔ อันเป็นความแตกฉานในธรรม และได้ทำกิจแห่งพระพุทธศาสนาจนสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้บริสุทธิ์

บทสรุปแห่งเถราปทานนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งเจตนา ในการทำบุญแม้เพียงเล็กน้อยกับเนื้อนาบุญที่ประเสริฐ ย่อมส่งผลให้ได้รับความสุขทั้งในโลกมนุษย์และสวรรค์ จนกระทั่งถึงจุดหมายสูงสุดคือ พระนิพพาน ซึ่งเป็นการตอกย้ำถึงความสำคัญของการสั่งสมบุญบารมีและการปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพระพุทธองค์