เทสปูชกเถราปทาน

เทสปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญในอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า “เทสปูชกเถระ” ซึ่งท่านได้กล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญในสมัยที่พระพุทธเจ้าพระนามว่า อรรถทัสสี เสด็จอุบัติขึ้นในโลก โดยในขณะที่พระพุทธองค์ผู้เป็นศาสดาผู้ประเสริฐเสด็จเหาะไปในอากาศเพื่อโปรดเวไนยสัตว์ พระเถระซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้มีจิตเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ได้มองเห็นสถานที่ที่พระพุทธองค์ประทับยืนและเสด็จดำเนินผ่านไป จึงได้กระทำการบูชาสถานที่นั้นด้วยความเคารพอย่างสูงด้วยมือของตนเอง

ผลานิสงส์จากการที่ท่านได้บูชาสถานที่ที่พระพุทธเจ้าเคยเสด็จผ่าน ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันเป็นมหากุศลอย่างยิ่ง ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ตลอดระยะเวลา 1,800 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิหรือทุคติเลย
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในกัปที่ 1,100 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงพระนามว่า “โคสุชาตะ” ผู้พรั่งพร้อมด้วยรัตนะ 7 ประการ และมีพระกำลังมาก
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายที่ท่านเกิดในสมัยของพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน ท่านได้บรรลุวิชชาและปฏิสัมภิทา 4 ประการ เป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลสและได้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จบริบูรณ์

บทสรุปของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง “อานุภาพของการบูชา” แม้จะเป็นเพียงการบูชาสถานที่ที่พระพุทธองค์เคยเสด็จผ่าน (เทสปูชา) ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธา ก็สามารถส่งผลให้ผู้ปฏิบัติได้รับความสุขในสุคติภูมิ และเป็นพื้นฐานสำคัญนำไปสู่การบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในที่สุด เป็นการแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของ ศรัทธา ที่มีต่อพระรัตนตรัย ซึ่งเป็นหนทางนำไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสารได้