ทเวรตนิยเถราปทาน

ทเวรตนิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งที่กล่าวถึงผลานิสงส์อันยิ่งใหญ่จากการถวายทานแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในอดีตชาติ ท่านเคยเกิดเป็น พรานล่าเนื้อ (มิคลุทธกะ) อาศัยอยู่ในป่าใหญ่ วันหนึ่งท่านได้พบกับ พระวิปัสสีพุทธเจ้า ผู้ทรงปราศจากธุลีคือกิเลสและเป็นผู้รับเครื่องบูชาอันสูงส่ง ด้วยจิตที่เลื่อมใส พรานผู้นั้นจึงได้นำเนื้อที่มีอยู่ถวายแด่พระพุทธองค์ด้วยความเคารพ

ผลบุญจากการถวายเนื้อในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ทั้งในภพชาตินั้นและภพชาติต่อมา ท่านได้กล่าวถึงผลบุญที่ได้รับว่ามี "รัตนะสองประการ" อันเกิดขึ้นจากการถวายทานนี้ ได้แก่ ความมีผิวกายที่อ่อนนุ่มละเอียดอ่อน และความมีปัญญาที่เฉียบแหลมสามารถหยั่งรู้ธรรมได้อย่างลึกซึ้ง ตลอดระยะเวลา 91 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย ผลบุญนี้ยังส่งผลให้ในกัปที่ 4 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงนามว่า มหาโรหิตะ ผู้ทรงเดชานุภาพครอบครองความเป็นใหญ่เหนือปวงชน

หัวใจสำคัญและคำสอนหลักจากพระสูตรนี้ มีดังนี้:

• อานิสงส์ของการให้ทาน: การถวายทานแด่ท่านผู้บริสุทธิ์หรือผู้เป็นเนื้อนาบุญอันเลิศย่อมส่งผลเป็นความสุขความเจริญอย่างมหาศาลข้ามภพข้ามชาติ
• ผลของกรรมดี: การทำบุญด้วยจิตที่เลื่อมใสต่อพระพุทธเจ้าเป็นเหตุให้ปิดหนทางอบายภูมิและส่งเสริมให้ได้รับสมบัติทั้งในทางโลก (ความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ) และทางธรรม (ปัญญาอันเฉียบแหลม)
• ความสำคัญของเจตนา: แม้จะเป็นเพียงพรานป่าผู้มีอาชีพต่ำต้อย แต่เมื่อมีศรัทธาตั้งมั่นในการถวายทานแก่พระพุทธเจ้า ย่อมนำพาชีวิตไปสู่สุคติภูมิและได้รับความสำเร็จในที่สุด

ท้ายที่สุด พระเถระได้บรรลุถึงความเป็นพระอรหันต์ ผู้ถึงพร้อมด้วย ปฏิสัมภิทา 4 และได้ทำคำสอนของพระพุทธเจ้าให้สำเร็จบริบูรณ์แล้ว ถือเป็นเครื่องยืนยันถึงอานิสงส์แห่งการทำบุญในพระพุทธศาสนาที่ไม่เคยสูญหายไปตามกาลเวลา