มิญชวฏังสกิยเถราปทาน

มิญชวฏังสกิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติและผลบุญของพระเถระผู้มีนามว่า พระมิญชวฏังสกิยเถระ ซึ่งได้บรรยายถึงบุพกรรมอันเป็นเหตุให้ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ โดยท่านได้ย้อนระลึกถึงกุศลกรรมที่ได้กระทำไว้ในอดีตชาติ ครั้งเมื่อ พระสิขีพุทธเจ้า เสด็จปรินิพพานแล้ว ท่านได้มีจิตเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง จึงได้นำดอกไม้ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า วฏังสกะ (ดอกไม้สำหรับทัดหู) มาบูชาที่ต้นพระศรีมหาโพธิ์ของพระองค์ด้วยความเคารพสูงสุด

ผลจากการกระทำกุศลในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ดังนี้:

• ความไม่ตกต่ำ: ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลากว่า 31 กัป
• สมบัติในอดีต: ในกัปที่ 26 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่า เมฆะ ผู้เพียบพร้อมด้วยรัตนะทั้ง 7 ประการ มีอำนาจบารมีและกำลังมาก
• ความสำเร็จในปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้สิ้นอาสวะกิเลส บรรลุคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง อานิสงส์แห่งการบูชาพระพุทธองค์และปูชนียวัตถุ แม้จะเป็นการกระทำเพียงเล็กน้อยด้วยจิตที่เลื่อมใส แต่เมื่อกระทำต่อผู้ควรบูชาอย่างยิ่งยวด ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกมนุษย์และสวรรค์ จนกระทั่งได้รับความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงในที่สุด ซึ่งถือเป็นเครื่องยืนยันถึง กฎแห่งกรรม ที่ว่าทำดีได้ดีและผลแห่งกุศลกรรมนั้นย่อมติดตามผู้กระทำไปทุกภพทุกชาติจนกว่าจะถึงฝั่งแห่งพระนิพพาน