สุกตาเวฬิยเถราปทาน

สุกตาเวฬิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งที่ได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่จากการถวายดอกไม้แด่พระพุทธเจ้า โดยในอดีตกาลสมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่า สิขี ท่านได้เกิดเป็นช่างทำมาลัย (มาลากา) ชื่อว่า อสิตะ ในขณะที่กำลังถือพวงมาลัยเพื่อจะนำไปถวายพระราชา ท่านได้พบกับพระพุทธเจ้าผู้เป็นผู้นำของโลก จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า และตัดสินใจนำพวงมาลัยนั้นถวายแด่พระพุทธองค์แทน

ผลบุญจากการถวายดอกไม้ด้วยจิตที่เลื่อมใสในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• ไม่รู้จักทุคติ: นับตั้งแต่ถวายดอกไม้ในกัปที่ 31 เป็นต้นมา ท่านไม่เคยไปเกิดในอบายภูมิเลย
• ความเป็นผู้มีบุญญาธิการ: ในกัปที่ 25 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีพระนามว่า เวภาระ ทรงความยิ่งใหญ่และมีอำนาจมาก
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บวชในพระพุทธศาสนาและบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นความรู้แตกฉานในธรรมอย่างยิ่ง เป็นเครื่องยืนยันว่าท่านได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจแล้ว

สรุปใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการแสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งการทำบุญ แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้ด้วยจิตที่เลื่อมใสต่อพระพุทธเจ้าเพียงครั้งเดียว แต่เมื่อทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกมนุษย์และสวรรค์ กระทั่งนำไปสู่การบรรลุธรรมสูงสุดคือ พระอรหันต์ ในที่สุด ซึ่งเป็นแบบอย่างของการสะสมบุญบารมีที่ส่งผลต่อเนื่องยาวนานข้ามภพข้ามชาติ