สัตตสัตตลิปุปผปูชกเถราปทาน

สัตตสัตตลิปุปผปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ ในกาลแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าเวสสภู พระเถระได้น้อมนำดอกสัตตลิ (ดอกบัวสาย) จำนวน ๗ ดอก ขึ้นบูชาเหนือเศียรเกล้าของพระพุทธองค์ผู้เป็นบุรุษประเสริฐที่สุด ด้วยจิตอันเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งในขณะนั้น

ผลานิสงส์แห่งการถวายดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้านั้นส่งผลให้ท่านได้รับความสุขในสุคติภูมิมาโดยตลอด โดยพระเถระได้กล่าวถึงผลบุญนี้ไว้ว่า นับจากกัปที่ ๓๑ เป็นต้นมา ท่านไม่เคยรู้จักทุคติภูมิเลย ผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าในครั้งนั้นเป็นเหตุให้ท่านเพียบพร้อมด้วยสมบัติทั้งในมนุษยโลกและเทวโลก จนกระทั่งในภพชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงคุณวิเศษ ดังนี้:

• บรรลุปฏิสัมภิทา ๔: อันเป็นความแตกฉานในอรรถธรรม ปฏิภาณ และนิรุตติ
• วิชชา ๓: ความรู้แจ้งอันเป็นหลักชัยในพระพุทธศาสนา
• อภิญญา ๖: ความรู้ยิ่งที่สามารถแสดงฤทธิ์และหยั่งรู้จิตผู้อื่นได้
• สำเร็จกิจของพระพุทธศาสนา: ได้ทำหน้าที่ของผู้เป็นสาวกจนถึงที่สุดแห่งธรรมแล้ว

สรุปใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการชี้ให้เห็นถึง อานุภาพแห่งการบูชา ด้วยความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้เพียงไม่กี่ดอก แต่หากทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์และมุ่งตรงต่อพระพุทธเจ้า ย่อมเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำพาชีวิตไปสู่สุคติภูมิ และเป็นพื้นฐานอันมั่นคงในการบรรลุถึงมรรคผลนิพพานในท้ายที่สุด ตามคำกล่าวของพระเถระที่ว่า "พุทธบูชานี้เป็นผลให้เราไม่รู้จักทุคติเลย"