เตลมักขิยเถราปทาน

เตลมักขิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า พระเตลมักขิยเถระ ซึ่งได้บำเพ็ญบุญบารมีไว้กับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตกาล โดยท่านได้ถ่ายทอดเรื่องราวการสร้างเหตุแห่งความสุขในสังสารวัฏไว้ว่า ในสมัยที่ พระสิทธัตถพุทธเจ้า เสด็จดับขันธปรินิพพาน ท่านมีความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง จึงได้นำ น้ำมัน ไปทาที่บริเวณฐานเจดีย์ (เวทิกา) แห่งต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระพุทธองค์ทรงประทับตรัสรู้ เพื่อเป็นการบูชาพระคุณอันประเสริฐ

ผลบุญจากการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่ทำด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดระยะเวลา 94 กัปที่เวียนว่ายตายเกิด ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย เสวยสุขในสุคติภูมิอย่างยาวนาน และในกัปที่ 24 ได้เกิดเป็น พระเจ้าจักรพรรดิ นามว่า สุจฉวี ผู้เพียบพร้อมด้วยรัตนะทั้ง 7 และมีพละกำลังมหาศาล ก่อนที่จะมาบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ พร้อมด้วยปฏิสัมภิทาญาณและวิชชาทั้งหลาย เป็นการยืนยันว่าการทำบุญกับท่านผู้บริสุทธิ์แม้เพียงน้อยนิดย่อมส่งผลอันเป็นมงคลยิ่ง

ใจความสำคัญและบทเรียนจากพระสูตร:

• อานิสงส์แห่งการบูชา: การถวายหรือบูชาด้วยสิ่งของที่ประณีตหรือเป็นประโยชน์แก่พระพุทธศาสนา แม้จะเป็นเพียงการทาน้ำมันที่ฐานเจดีย์ ย่อมให้ผลตอบแทนเป็นความสุขในสุคติภูมิ
• วิบากกรรมที่เป็นกุศล: การสร้างบุญกับพระพุทธเจ้าเป็นเหตุให้ปิดประตูอบายภูมิ ทำให้ไม่ต้องไปเกิดในทุคติภูมิเป็นเวลาหลายหมื่นกัป
• ผลสัมฤทธิ์แห่งการปฏิบัติ: จากการสะสมบุญในอดีต ผนวกกับการปฏิบัติธรรมในปัจจุบัน ทำให้พระเถระบรรลุธรรมขั้นสูงสุด คือ พระอรหันต์ ผู้ทำกิจในพระพุทธศาสนาเสร็จสิ้นแล้ว