ทีปทายกเถราปทาน

ปทีปทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญบารมีของพระเถระผู้มีประวัติการถวายประทีปเป็นทาน โดยท่านได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติขณะที่ท่านยังเป็นเทพบุตรองค์หนึ่งว่า ในครั้งนั้นท่านได้ลงมายังโลกมนุษย์ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง จึงได้นำประทีปจำนวน 5 ดวงไปถวายด้วยมือของท่านเอง เพื่อบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผลแห่งการถวายประทีปในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ตลอดกาลนาน

ผลบุญที่ท่านได้รับจากการถวายประทีปมีรายละเอียดที่น่าสนใจ ดังนี้:

• การไม่ไปสู่ทุคติ: ตลอดระยะเวลา 94 กัป นับตั้งแต่ที่ท่านได้ถวายประทีป ท่านไม่เคยรู้จักทุคติภูมิเลย ผลบุญนี้คอยคุ้มครองให้ท่านเสวยสุขอยู่ในสุคติภูมิเท่านั้น
• การเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ: ในช่วง 55 กัปที่ผ่านมา ท่านได้เสวยสมบัติเป็นถึงพระเจ้าแผ่นดินผู้ยิ่งใหญ่ ทรงพระนามว่า "สมันตจักษุ" เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงมีพระกำลังมาก มีความสมบูรณ์พร้อมด้วยราชสมบัติ
• การบรรลุธรรมในชาติสุดท้าย: ด้วยอานิสงส์แห่งการทำบุญในอดีต ส่งผลให้ในชาติปัจจุบันนี้ ท่านได้บรรลุธรรมขั้นสูง ได้แก่ ปฏิสัมภิทา 4 และวิชชา 3 เป็นต้น ซึ่งถือว่าท่านได้ทำกิจของพระพุทธศาสนาสำเร็จบริบูรณ์แล้ว

สรุปใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึงอานิสงส์ของการถวายประทีป ซึ่งเป็นมหากุศลที่ให้ผลอย่างมหาศาล ทั้งในแง่ของความสุขทางโลกและการเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้บรรลุถึงมรรคผลนิพพาน การถวายประทีปไม่เพียงแต่เป็นการบูชาด้วยวัตถุ แต่ยังเป็นการบูชาด้วยความเลื่อมใสศรัทธาที่ตั้งมั่น ซึ่งสามารถเปลี่ยนภพภูมิของผู้ทำบุญให้สูงส่งและปิดกั้นหนทางแห่งอบายภูมิได้อย่างเด็ดขาด