สุวัณณพิพโพหนิยเถราปทาน

สุวัณณพิพโพหนิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบารมีและผลบุญในอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า สุวัณณพิพโพหนิยะ โดยท่านได้กล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญในอดีตชาติที่ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลจนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ เนื้อหาหลักประกอบด้วยการบำเพ็ญทานและการส่งผลของบุญกรรม ดังนี้

• การทำบุญในอดีตชาติ: ท่านเล่าว่าในกัปที่ 91 นับแต่กัปนี้ไป ท่านได้มีโอกาสพบพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยจิตที่เลื่อมใสอย่างยิ่ง จึงได้ถวายอาสนะ (ที่นั่ง) และ “พิพโพหนะ” (หมอนรองนั่งหรือหมอนอิง) ด้วยมือของตนเอง เพื่อมุ่งหวังบรรลุถึงประโยชน์สูงสุดคือพระนิพพาน
• อานิสงส์แห่งการถวาย: ด้วยผลบุญจากการถวายเครื่องรองรับนั้น ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาอันยาวนานที่เวียนว่ายอยู่ในวัฏสงสาร อีกทั้งยังได้รับผลบุญส่งเสริมให้มีชีวิตที่ดีและมีความสุขในภพชาติต่างๆ
• ผลสัมฤทธิ์แห่งการปฏิบัติ: ในกัปที่ 63 ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงพระนามว่า อสมะ ผู้ถึงพร้อมด้วยรัตนะ 7 ประการ และทรงมีพละกำลังมาก กระทั่งในชาติสุดท้ายท่านได้ออกบวชและบรรลุธรรมอันเป็นที่สุด คือ ปฏิสัมภิทา 4, วิโมกข์ 8 และอภิญญา 6 ซึ่งเป็นการยืนยันถึงการทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จบริบูรณ์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง "อานิสงส์ของการถวายทานด้วยจิตที่เลื่อมใส" โดยเฉพาะการถวายสิ่งที่อำนวยความสะดวกหรือเครื่องรองรับในการปฏิบัติธรรม ซึ่งส่งผลให้ผู้ทำมีความสะดวกสบายและมีปัญญาบารมีสั่งสมมาจนถึงที่สุดแห่งธรรม การที่พระเถระระลึกถึงบุญกรรมในอดีตได้นั้น เป็นการแสดงให้เห็นถึงความเพียรในการสั่งสมบุญที่ส่งผลเชื่อมโยงจากอดีตสู่ปัจจุบันจนนำไปสู่ความหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดในที่สุด