อาลุวทายกเถราปทาน

อาลุวทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีชื่อว่า "อาลุวทายกเถระ" ซึ่งท่านได้บอกเล่าถึงบุพกรรมอันเป็นกุศลที่ท่านได้บำเพ็ญไว้ในอดีตชาติ จนส่งผลให้ท่านได้รับความสุขในสุคติภูมิและบรรลุธรรมอันสูงสุดในปัจจุบันกาล โดยสรุปสาระสำคัญได้ดังนี้

• จุดเริ่มต้นแห่งบุญ: ในอดีตชาติเมื่อ ๓๑ กัปที่แล้ว พระเถระได้พบเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า (พระนามว่า สุพุทธะหรือพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง) ผู้ปราศจากกิเลสและมีพระรัศมีสว่างไสว ประทับอยู่ ณ ภูเขาหิมพานต์ ใกล้กับแม่น้ำสายใหญ่ ท่านเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งจึงได้ถวาย "ผลอาลุวะ" (ผลไม้ชนิดหนึ่งหรือหัวเผือก/มัน) ด้วยมือของท่านเอง
• อานิสงส์แห่งการถวายทาน: ด้วยจิตที่เลื่อมใสและการถวายทานที่บริสุทธิ์นั้น ส่งผลให้ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาที่เวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ การถวายทานเพียงเล็กน้อยด้วยใจที่เคารพต่อพระอริยบุคคลผู้บริสุทธิ์ ย่อมนำมาซึ่งความสุขมหาศาลและผลบุญที่ยั่งยืน
• ผลสัมฤทธิ์แห่งการปฏิบัติ: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุ ปฏิสัมภิทา ๔ (ญาณแตกฉาน) และคุณธรรมอันวิเศษอื่นๆ เป็นเครื่องยืนยันว่าท่านได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจจานุกิจครบถ้วนแล้ว

บทสรุปจากพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพของการถวายทานแก่ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ โดยเฉพาะการถวายแก่พระพุทธเจ้า แม้จะเป็นสิ่งของเพียงเล็กน้อยหากถวายด้วยใจที่เลื่อมใสศรัทธา ย่อมเป็นเหตุให้ได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล เป็นเครื่องเตือนใจให้พุทธศาสนิกชนหมั่นสั่งสมบุญบารมีและสร้างกุศลธรรมเพื่อเป็นเสบียงในการเดินทางในวัฏสงสารจนกว่าจะถึงฝั่งแห่งความพ้นทุกข์