มฆวปุปผิยเถราปทาน

มฆวปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่เปี่ยมด้วยศรัทธา โดยท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ในสมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่า สยัมภู ผู้ทรงเป็นผู้ไม่พ่ายแพ้แก่กิเลสใดๆ ในขณะนั้น พระพุทธองค์กำลังประทับเข้าสมาธิอยู่ ณ ริมฝั่งแม่น้ำนัมมทา ด้วยจิตที่สงบผ่องใสและไร้มลทิน

เมื่อท่านได้พบเห็นพระพุทธองค์ในสภาวะนั้น ก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างสูงสุด จึงได้นำ ดอกมฆวะ (ดอกไม้ชนิดหนึ่ง) ไปบูชาพระพุทธเจ้าด้วยจิตที่เบิกบาน อานิสงส์จากการถวายดอกไม้บูชาพระพุทธองค์ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับผลบุญมหาศาลตลอดระยะเวลา 91 กัปที่ผ่านมา โดยมีรายละเอียดของผลบุญดังนี้:

• ไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิ: ผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าทำให้ท่านไม่เคยตกต่ำไปสู่อบายภูมิเลยตลอดกาลนาน
• ถึงพร้อมด้วยทิพยสมบัติ: ได้เสวยสุขในเทวโลกและมนุษยโลกอย่างสมบูรณ์
• บรรลุธรรมชั้นสูง: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 และวิมุตติธรรม เป็นผู้ที่ได้ทำกิจที่พระพุทธเจ้าสอนไว้ให้สำเร็จบริบูรณ์แล้ว

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึง พุทธานุภาพ และ อานิสงส์แห่งการบูชา ที่แม้จะเป็นเพียงการบูชาด้วยดอกไม้ แต่หากกระทำด้วยความเลื่อมใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นเนื้อนาบุญอันประเสริฐ ย่อมส่งผลให้ผู้นั้นได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า จนกระทั่งเข้าสู่กระแสแห่งพระนิพพานในที่สุด