จิตกปูชกเถราปทาน

จิตกปูชกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการอันยิ่งใหญ่จากการกระทำเพียงเล็กน้อยแต่มีผลานิสงส์มหาศาล โดยพระเถระได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในอดีตสมัยที่ท่านยังเกิดเป็นพราหมณ์นามว่า อชิตะ ในขณะที่ท่านมีความตั้งใจจะบูชาไฟด้วยการนำดอกไม้นานาชนิดไปประกอบพิธีกรรมนั้น ท่านได้พบเห็นพระสิขีพุทธเจ้าผู้เป็นศาสดาของโลกกำลังปรินิพพานและมีกองเชิงตะกอน (จิตกะ) กำลังลุกโชนอยู่

ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านจึงได้นำดอกไม้เหล่านั้นไปโปรยปรายบูชาบนกองเชิงตะกอนของพระพุทธเจ้าแทนที่จะนำไปใช้ในพิธีกรรมตามความตั้งใจเดิม ด้วยกุศลผลบุญจากการบูชาพระพุทธเจ้าในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันเป็นมงคลตลอดระยะเวลานับแต่ ๓๑ กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย รวมถึงในกัปที่ ๒๗ ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงพระนามว่า สุปัชชลิตะ ผู้เปี่ยมด้วยพระบารมีและกำลังอำนาจมหาศาล

ในชาติปัจจุบัน ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในหลักธรรมและได้รับผลแห่งการปฏิบัติธรรมดังนี้:

• ปฏิสัมภิทา ๔: ความแตกฉานในอรรถ ธรรม นิรุตติ และปฏิภาณ
• วิโมกข์ ๘: ความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง
• อภิญญา ๖: ความรู้ยิ่งที่ทำให้มีอิทธิฤทธิ์และความสามารถพิเศษ

บทสรุปแห่งพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย แม้เป็นการกระทำเพียงชั่วครั้งชั่วคราวแต่หากทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์และมุ่งตรงต่อพระพุทธเจ้า ย่อมเป็นเหตุปัจจัยให้ถึงพร้อมด้วยสมบัติทั้งทางโลกและทางธรรม นำไปสู่การบรรลุถึงมรรคผลนิพพานในที่สุด