เทสกิตตกเถราปทาน

เถราปทาน ในส่วนของ ทิฏฐิปูชกวรรค กล่าวถึงประวัติอดีตชาติของ พระเทสกิตตกเถระ ผู้ซึ่งได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่จากการสรรเสริญพระพุทธเจ้า ในกาลแห่ง พระปทุมุตตรพุทธเจ้า ท่านได้เกิดเป็นพราหมณ์ชื่อว่า อุปสาละกะ อาศัยอยู่ในป่าอันลึกเร้น วันหนึ่งท่านได้พบเห็นพระบรมศาสดาผู้เป็นจอมนรชน จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ได้เข้าไปกราบแทบพระบาทของพระพุทธองค์ เมื่อพระพุทธองค์เสด็จอันตรธานไปแล้ว ท่านจึงได้ดำเนินตามรอยและพรรณนาสรรเสริญพระคุณของพระพุทธเจ้าด้วยจิตที่บริสุทธิ์และเบิกบาน

ผลานิสงส์จากการที่ท่านได้ "กล่าวสรรเสริญพระพุทธเจ้า" ในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้เสวยสุขในสวรรค์ตลอดกาลยาวนาน และเมื่อย้อนกลับไป 92 กัป ท่านไม่เคยพบกับทุคติภูมิเลย การสรรเสริญด้วยความเลื่อมใสในพระพุทธคุณเปรียบเสมือนบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ที่เป็นเหตุให้ท่านได้รับสมบัติในสุคติภูมิเรื่อยมา จนกระทั่งในภพชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 และได้ทำตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจนสำเร็จกิจในที่สุด

หัวใจสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึงอานุภาพของการมี "จิตเลื่อมใส" ในพระรัตนตรัย โดยมีประเด็นสำคัญ ดังนี้:

• อานิสงส์ของการสรรเสริญ: การยกย่องบูชาพระพุทธคุณด้วยจิตศรัทธาเป็นเหตุให้ปิดอบายภูมิและนำไปสู่สุคติภูมิ
• ความศรัทธาที่บริสุทธิ์: การกราบไหว้ด้วยความนอบน้อมและการสรรเสริญคุณความดีของพระอริยบุคคลเป็นรากฐานสำคัญของการสั่งสมบารมี
• ผลแห่งวิบากกรรมฝ่ายดี: ผู้ที่ทำความดีด้วยใจที่เลื่อมใสย่อมได้รับผลอันเป็นสุขตลอดกาลยาวนาน จนกระทั่งบรรลุถึงมรรคผลนิพพาน