ธัมมัสสวนิยเถราปทาน

ธัมมัสสวนิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบารมีและผลแห่งการฟังธรรมของพระธัมมัสสวนิยเถระ โดยเริ่มเรื่องในสมัยของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า ขณะนั้นท่านเป็นฤาษีชฎิลผู้มีตบะแก่กล้า กำลังเหาะไปในอากาศ แต่เมื่อเหาะผ่านเบื้องบนของพระพุทธองค์กลับไม่สามารถผ่านไปได้เสมือนนกบินไปกระทบภูเขา ท่านจึงลดตัวลงจากอากาศและได้สดับฟังพระธรรมเทศนาเรื่อง "อนิจจตา" (ความไม่เที่ยง) จากพระพุทธองค์ ท่านได้จดจำธรรมะบทนั้นไว้จนตลอดชีวิตและเมื่อละโลกแล้วได้ไปอุบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ตลอดระยะเวลาอันยาวนานในวัฏสงสาร อานิสงส์แห่งการฟังธรรมและการจำธรรมะได้ส่งผลให้ท่านได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ ดังนี้:

• สุคติภูมิ: เสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ตลอด 30,000 กัป
• ความเป็นใหญ่: ได้เป็นเทวราช 51 ครั้ง และเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ 71 ครั้ง รวมถึงครองราชสมบัติในหัวเมืองต่างๆ อีกนับไม่ถ้วน
• ความบริสุทธิ์: ไม่เคยไปสู่ทุคติภูมิเลยตลอดแสนกัปที่ผ่านมา

ในชาติสุดท้าย ท่านได้เกิดในตระกูลที่ดี เมื่ออายุเพียง 7 ขวบ ได้นั่งฟังธรรมจากพระเถระที่กำลังแสดงเรื่องความไม่เที่ยงแห่งสังขารว่า "สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ มีความเกิดขึ้นและดับไปเป็นธรรมดา การเข้าไปสงบสังขารเหล่านั้นเป็นสุข" ท่านได้ระลึกถึงกุศลกรรมในอดีตที่เคยฟังธรรมจากพระปทุมุตตรพุทธเจ้า จึงได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ทันทีในขณะที่ยังเป็นเด็ก พระพุทธเจ้าทรงทราบถึงบุญญาธิการจึงทรงประทานการอุปสมบทให้ ท่านจึงสำเร็จเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 ประการ และทำกิจในพระศาสนาได้สำเร็จอย่างสมบูรณ์

คำสอนหลัก: พระสูตรนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการ "สดับรับฟังพระธรรม" และการ "น้อมนำธรรมะมาใส่ใจ" ว่าเป็นทางนำไปสู่สุคติภูมิและความพ้นทุกข์ แม้เพียงความจำในธรรมะบทเดียว ก็สามารถส่งผลให้ถึงซึ่งความหลุดพ้นจากสังสารวัฏได้