อุกขิตตปทุมิยเถราปทาน

อุกขิตตปทุมิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งที่ได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่จากการถวายดอกบัวแก่พระพุทธเจ้า โดยเหตุการณ์เกิดขึ้นในสมัยของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า ในขณะที่ท่านเกิดเป็นนายมาลาการ (คนขายดอกไม้) อยู่ในกรุงหังสวดี วันหนึ่งท่านได้ลงไปในสระน้ำและเก็บดอกบัวหลวงได้ดอกหนึ่ง เมื่อเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จมาพร้อมด้วยพระขีณาสพสาวก ท่านจึงเกิดศรัทธาอย่างแรงกล้า และอธิษฐานจิตด้วยความเลื่อมใสว่า หากพระองค์เป็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุดในโลก ขอให้ดอกบัวนี้ลอยไปปรากฏอยู่บนพระเศียรของพระองค์ ด้วยพุทธานุภาพ ดอกบัวนั้นจึงลอยขึ้นไปประดิษฐานอยู่บนพระเศียรของพระพุทธเจ้าอย่างน่าอัศจรรย์

ผลบุญจากการกระทำอันบริสุทธิ์และจิตที่ตั้งมั่นในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์มหาศาลตลอดการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ดังนี้:

• อานิสงส์ในสวรรค์: ได้เสวยทิพยสมบัติเป็นท้าวสักกะจอมเทพถึง 1,000 ครั้ง และมีวิมานที่สวยงามชื่อ "สตาปัตตะ" ซึ่งเกิดจากผลบุญการถวายดอกบัว
• อานิสงส์ในมนุษย์: ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถึง 75 ครั้ง และครองความเป็นพระราชาในประเทศน้อยใหญ่อีกนับไม่ถ้วน
• ผลบุญสุดท้าย: ในชาติปัจจุบัน ท่านได้พบพระโคตมพุทธเจ้า ได้ฟังธรรมและบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ สิ้นกิเลสและเครื่องผูกพันทั้งปวง

บทสรุปของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของ "เจตนาและศรัทธา" ในการทำบุญเพียงเล็กน้อย แต่หากทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์ต่อผู้ที่เป็นเนื้อนาบุญอันประเสริฐ ย่อมส่งผลให้ได้รับความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตลอดจนเป็นปัจจัยเกื้อหนุนให้บรรลุถึงความหลุดพ้นจากวัฏสงสารได้ในที่สุด โดยพระเถระได้กล่าวทิ้งท้ายว่า ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลาหนึ่งแสนกัปนับแต่ได้ถวายดอกบัวนั้น