ตีณุปปลมาลิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกบัว 3 ดอก โดยในอดีตชาติกาลนั้น ท่านเกิดเป็นวานร (ลิง) อาศัยอยู่ใกล้แม่น้ำจันทภาคา วันหนึ่งท่านได้พบเห็นพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่ในระหว่างหุบเขา พระองค์ทรงมีพระรัศมีสว่างไสวเปรียบเสมือนต้นสาละที่กำลังผลิดอกบานสะพรั่ง ประกอบด้วยลักษณะมหาบุรุษครบถ้วน เมื่อวานรได้เห็นดังนั้นก็เกิดความเลื่อมใส มีจิตใจเบิกบานและปีติยินดีอย่างยิ่ง จึงได้นำดอกบัว 3 ดอกขึ้นไปวางไว้บนพระเศียรของพระพุทธองค์ด้วยความเคารพ ก่อนจะเดินผละจากไปในทิศเหนือด้วยจิตที่ผ่องใส แต่ระหว่างทางได้เกิดอุบัติเหตุพลัดตกจากหุบเขาจนเสียชีวิตในขณะที่มีจิตเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า
ด้วยผลบุญจากการถวายดอกบัวด้วยจิตอันบริสุทธิ์และเจตนาอันเป็นกุศล ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาล ดังนี้:
- สุคติภูมิ: เมื่อละจากร่างวานร ได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
- สมบัติในเทวโลก: ได้เสวยทิพยสมบัติเป็นเทวราชถึง 100 ครั้ง
- สมบัติในมนุษย์โลก: ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถึง 500 ครั้ง
- ความบริสุทธิ์: นับตั้งแต่กัปที่ 91 ที่ได้กระทำบุญนั้น ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย
บทสรุปแห่งเถราปทานนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพของการบูชาพระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานหากมีจิตเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้าและประกอบด้วยเจตนาอันเป็นกุศล ก็สามารถส่งผลให้พ้นจากทุกข์และได้รับสุขในสุคติภูมิได้ยาวนาน จนกระทั่งได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 ในที่สุด ซึ่งเป็นการยืนยันถึงคำสอนที่ว่า การทำบุญกับท่านผู้บริสุทธิ์ย่อมมีผลานิสงส์อันไพบูลย์
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตีณุปปลมาลิยเถราปทาน