ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทาน

เนื้อหาในตีณิกิงกณิปูชกเถราปทาน เป็นการกล่าวถึงประวัติและผลแห่งการบำเพ็ญบุญของพระเถระรูปหนึ่งในสมัยพุทธกาล ผู้มีนามว่า พระตีณิกิงกณิปูชกเถระ โดยท่านได้ระลึกถึงกุศลกรรมที่ได้กระทำไว้ในอดีตชาติ ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่จนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้

โดยสรุปเรื่องราวได้ว่า ในอดีตชาติเมื่อ ๓๑ กัปที่ผ่านมา ท่านเกิดเป็นผู้มีจิตเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ในครั้งนั้นท่านได้พบผ้าบังสุกุลผืนหนึ่งแขวนติดอยู่บนยอดไม้ใกล้กับภูเขาที่ชื่อว่า ภูตคณบรรพต ท่านจึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า และได้เก็บดอกกิงกณิ (ดอกไม้ป่าชนิดหนึ่ง) จำนวน ๓ ดอก มาถวายเป็นเครื่องบูชาแด่ผ้าบังสุกุลผืนนั้นด้วยจิตที่เบิกบานและเปี่ยมด้วยความปีติ

• อานิสงส์แห่งบุญ: ด้วยผลของการบูชาด้วยดอกไม้เพียง ๓ ดอกในครั้งนั้น ทำให้ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลยตลอดระยะเวลา ๓๑ กัป
• ผลลัพธ์ในปัจจุบัน: ในชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้สั่งสมบารมีจนบรรลุธรรมขั้นสูงสุด คือการแตกฉานในปฏิสัมภิทา ๔ ประการ และทำกิจแห่งพระพุทธศาสนาจนสำเร็จ

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้แสดงให้เห็นถึง อานุภาพแห่งเจตนา ของบุคคลผู้มีใจศรัทธา แม้จะเป็นการถวายบูชาด้วยสิ่งของเพียงเล็กน้อย แต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสและน้อมถวายอย่างบริสุทธิ์ ย่อมนำมาซึ่งความสุขและผลบุญอันมหาศาล ส่งผลให้ผู้ปฏิบัติสามารถปิดอบายภูมิและก้าวเข้าสู่มรรคผลนิพพานได้ในที่สุด