ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน

ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระผู้มีบุญญาธิการท่านหนึ่ง ซึ่งได้กล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญในสมัยของ พระพุทธเจ้าพระนามว่าผุสสะ ผู้ทรงเป็นสัพพัญญูและผู้เชี่ยวชาญในธรรมทั้งปวง ในครั้งนั้นพระพุทธองค์เสด็จดำเนินมายังสถานที่ที่ท่านอาศัยอยู่ ด้วยความเลื่อมใสในพระมหากรุณาธิคุณของพระพุทธองค์ ท่านจึงได้นำ รากบัวและสายบัว (ภิสมุฬาล) น้อมถวายแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยจิตที่ผ่องใส

ผลแห่งการถวายทานในครั้งนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันยิ่งใหญ่ตลอดระยะเวลา 92 กัปที่ล่วงมา ท่านไม่เคยรู้จักทุคติภูมิเลย เสวยสุขอยู่ในสุคติภูมิมาโดยตลอด ซึ่งพระเถระได้กล่าวสรุปถึงหัวใจสำคัญของผลบุญไว้ดังนี้:

• อานิสงส์แห่งทาน: การถวายภัตตาหารอันประณีตคือรากบัวและสายบัวแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า นำมาซึ่งความสุขและผลบุญที่ไม่เสื่อมคลาย
• การหลุดพ้น: ในชาติปัจจุบันนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานใน ปฏิสัมภิทา 4 และสำเร็จกิจในการปฏิบัติศาสนกิจของพระพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์

เรื่องราวของ ภิสมุฬาลทายกเถระ เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสำคัญของการทำบุญกับบุคคลผู้เป็นเนื้อนาบุญอันเลิศ การมีจิตที่เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าเพียงช่วงเวลาสั้นๆ สามารถเป็นปัจจัยหนุนนำให้สัตว์โลกพ้นจากอบายภูมิและก้าวเข้าสู่กระแสแห่งพระนิพพานได้ในที่สุด เนื้อหาพระสูตรนี้จึงเป็นอนุสติเตือนใจให้พุทธศาสนิกชนหมั่นสั่งสมบุญกุศลด้วยความศรัทธาที่บริสุทธิ์ เพราะผลแห่งบุญแม้เพียงเล็กน้อยเมื่อทำกับผู้ที่ควรบูชาย่อมมีอานิสงส์อันประมาณมิได้