เกสรปุปผิยเถราปทาน

เนื้อหาจาก เกสรปุปผิยเถราปทาน กล่าวถึงอดีตชาติของพระเถระผู้มีนามว่า เกสรปุปผิยเถระ ซึ่งได้บำเพ็ญบุญบารมีไว้กับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตกาล โดยท่านได้ย้อนระลึกชาติว่า ในกัปที่ 31 แต่กัปนี้ ท่านได้เกิดเป็น วิชชาธร (ผู้มีวิชาอาคม) อาศัยอยู่ ณ ภูเขาหิมพานต์ วันหนึ่งท่านได้พบเห็น พระเวสสภูสัมพุทธเจ้า ผู้ปราศจากมลทินและมีพระยศยิ่งใหญ่กำลังเสด็จจงกรมอยู่ ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ท่านจึงได้นำ ดอกเกสร จำนวน 3 ดอกขึ้นวางบนศีรษะ เพื่อเป็นการสักการบูชาแด่พระพุทธองค์

ผลานิสงส์จากการกระทำกรรมดีในครั้งนั้น ส่งผลให้ท่านได้รับความสุขตลอดระยะเวลาอันยาวนาน ดังปรากฏในคำกล่าวของท่านว่า นับตั้งแต่ได้ถวายการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกเกสร ท่านไม่เคยไปเกิดใน ทุคติภูมิ (อบายภูมิ) เลย ท่านเสวยผลบุญทั้งในสวรรค์และมนุษย์โลก จนกระทั่งในภพชาติสุดท้ายนี้ ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้ถึงพร้อมด้วยคุณวิเศษ โดยมีหัวข้อสรุปคำสอนหลักและผลแห่งการทำบุญได้ดังนี้:

• อานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้า: การถวายสิ่งของด้วยความเลื่อมใสต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นมหากุศลที่ปิดกั้นการไปสู่อบายภูมิ
• ผลแห่งบุญกรรม: ผู้ที่ทำบุญอย่างถูกที่และถูกบุคคลย่อมได้รับความสุขในภพชาติถัดไป และนำไปสู่ความสำเร็จในพระนิพพาน
• คุณธรรมของพระอรหันต์: ท่านบรรลุ ปฏิสัมภิทา 4 ซึ่งเป็นความแตกฉานในธรรม อันเป็นเครื่องหมายของการจบกิจในพุทธศาสนา

สรุปได้ว่า พระสูตรนี้เน้นย้ำถึง พลังแห่งศรัทธา และอานิสงส์ของการบูชาพระพุทธเจ้าเพียงเล็กน้อยแต่ทำด้วยจิตบริสุทธิ์ ย่อมส่งผลให้ชีวิตเจริญรุ่งเรืองและเป็นปัจจัยสำคัญในการบรรลุธรรมขั้นสูงสุดในที่สุด