ตีณุปปลมาลิยเถราปทาน

ตีณุปปลมาลิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวในอดีตชาติของพระเถระรูปหนึ่งผู้มีบุญญาธิการจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกบัว 3 ดอก โดยท่านได้กล่าวถึงเหตุการณ์ในอดีตสมัยที่ยังเกิดเป็นวานร (ลิง) อาศัยอยู่ใกล้แม่น้ำจันทภาคา ท่านได้พบพระพุทธเจ้าพระนามว่าพระผุสสะพุทธเจ้า ผู้มีพระลักษณะงดงามประดุจต้นสาละที่กำลังผลิดอก บังเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า จึงนำดอกบัว 3 ดอกขึ้นไปวางไว้บนพระเศียรของพระพุทธองค์ด้วยจิตที่เบิกบานและปราศจากมลทิน

หลังจากบูชาพระพุทธเจ้าแล้ว ขณะที่ท่านกำลังเดินกลับด้วยจิตที่เลื่อมใส ท่านได้พลัดตกจากหุบเขาและเสียชีวิตลงในขณะนั้น ด้วยอานิสงส์แห่งบุญที่ได้กระทำไว้ดีแล้วและเจตนาอันบริสุทธิ์ ส่งผลให้ท่านได้ไปอุบัติในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และเสวยทิพยสมบัติในภพภูมิต่างๆ ดังนี้:

• การเสวยสมบัติในสวรรค์: ได้เป็นเทวราชา (ท้าวสักกะ) ครองความเป็นใหญ่ในสวรรค์ถึง 100 ครั้ง
• การเสวยสมบัติในมนุษย์: ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถึง 500 ครั้ง
• อานิสงส์ที่ได้รับ: ตลอดระยะเวลา 92 กัปที่ผ่านมา ท่านไม่เคยไปเกิดในทุคติภูมิเลย ผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าส่งผลให้ท่านได้รับความสุขในภพภูมิที่ดีตลอดมา

ในท้ายที่สุด ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 สามารถทำกิจของพระพุทธศาสนาได้สำเร็จ เรื่องราวนี้เป็นเครื่องยืนยันถึงอานิสงส์ของการถวายทานแด่พระพุทธเจ้า แม้จะเป็นเพียงการถวายดอกไม้ด้วยจิตที่เลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ก็สามารถส่งผลให้ผู้กระทำได้รับความสุขมหาศาล ทั้งในฐานะสมบัติของมนุษย์และสวรรค์ จนกระทั่งบรรลุถึงความหลุดพ้นจากวัฏสงสารในที่สุด